Geriye gerçekleştirilememiş bir çok hayal bırakarak ilerlediğimizi görüyoruz.
Bu insanlık sızısını daima içimizde taşıyoruz.
Gönülden yazılmış bütün satırların başında nöbet tutuyor ve bizi vazgeçmeye zorlayan yılgınlıklara inat insan olmakta direniyoruz.
Gönül haklarımızdan taviz vermiyoruz.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Her şey kalplerin adalet duygusunu yitirmesiyle başladı.
Adalet hissini kaybeden bir kalbe hakikat nasıl anlatılabilir ki?
Mavinin bilmediğim bir tonundayım bugün; içimde bir yağmuru, bir denizi ve biraz da kendimi biriktiriyorum.
Belki kopan bir ipliğin bıraktığı şaşırtıcı boşlukta yaşarım bir zaman. Belki yarım bırakılan bir türkünün söylenmemiş kısmına saklanırım.