Küçüktük.
Mucizelere dil çıkaran, bir varmış bir yokmuşlarla büyütülmüş hayat dolu çocuklardık.
Elma şekerine, tavşan balona, pamuk helvaya havalara uçardık.
Saklambaç oynardık, ip atlardık, seksekle zıp zıp zıplardık. Çocuk öldürmez tahta silahlarımız,
füzeden hızlı sapan taşlarımız, bomba sesinden korkmaz kağıt kuşlarımız vardı.
Düşünmezdik bu dünyanın kara yüzünü,
tüm kötülüklere inat içimiz dışımız bahardı.
Minicik yüreklerimize, kocaman dünyaya yetecek kadar sevgi sığardı.
Büyüdük.
Ne sihirli güçlerimiz, ne çocuksu düşlerimiz, ne de yürekten gülüşlerimiz kaldı.
Nereden bilecektik, büyüyünce hayatın bizi sobeleyeceğini. Su katılmamış acılarla canımızı yakacağını, büyüdükçe mutlu günleri elimizden alacağını.
-Gözleri buğulu, saçları yağmurlu kızım, ne olur büyütme çocuk yanını...!-
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
acıyı alışık olması, acımadığı anlamına gelmez. sadece acısını belli etmemeyi iyi bildiği anlamına gelir.`
dinlediğim bir şarkıda,
-ay tutulur güneş tutulur da insan insana tutulur mu hiç?
diyor sevgili solist.
-tam 'tabi tutulur' diyorum...
şarkının sonu geliyor ve solist son kez aralıyor dudaklarını :
-ay tutulur, güneş tutulur da insan insana tutulur tabii..'.
Kelimeler birbirinden farklı izler bırakırdı insanların ruhuna.
"Birdenbire içinde bir şeyler duydu.
Ta yüreğinde... Bir yerleri acıyordu.
Neresi ama, hiçbir yeri...
Ama acıyordu."
