Ana bətnindəki uşağa biri desə ki:
«Bayırda çox düzgün, çox xoş bir dünya var. Eninə-uzununa geniş və müqəddəs yer üzü var. Orada çoxlu sayda nemətlər, saysız hesabsız yeməklər var. Dağlar, dənizlər, çöllər, bostanlar, bağlar, bağçalar, çəmənliklər var. Çox yüksək və işıqlarla dolu aydın olan bir göy üzü, günəş, ay, ulduzlar var. Cənubdan, şimaldan, şərqdən, qərbdən ruzigarlar əsir. Bağlar, bağçalar gəlinlər kimi bəzənmiş, sanki toy edirlər. Dünyanın təəccüblənəcək gözəllikləri, qəribə halları dillə anladıla bilməz ki… Sən ana bətnində, o qaranlıq yerdə sıxıntılar, möhnətlər içindəsən. Ey uşaq! Sən o dar işgəncə yerində çarmıxa çəkilmiş, qan əmməkdəsən. Həbsə düşmüsən, əziyyətlər içindəsən», uşaq öz halına baxar, vəziyyətinə görə şikayət etməz və söylənən bu sözləri inkar edər, bu xəbərlərə inanmaz. «Bu deyilən sözlər olmayacaq şeylərdir. Siz məni aldadırsınız!» deyər. Çünki kor bir şəxs də dünyanın bu qədər bəzəkli və gözəl olduğundan xəbərsizdir.
O korun və ya ana bətnindəki uşağın anlayışı anladılana bənzər bir şey görmədiyi üçün inkar etməyə gətirib-çıxardı. Belə şeylər olacağı heç ağlına da gəlmirdi.
Necə ki ana bətnindəki uşaq o pis qoxulu iyrənc yerdə içdiyi qana tamah edər və tamahı ona bu dünyaya aid sözləri eşitdirə bilməz, onu bu dünyanın sözlərinə qarşı pərdə ardında saxlayar, sən də ey yazıq insan, bu dünyanın gözəlliyinə tamah etməkdəsən və bu tamah o sonsuz aləmin, o məna aləminin gözəlliyinə pərdə olmaqdadır!