İçime girip sinsice kalbimi boğan pitonu sonuma yaklaşırken farketmiştim. Kalbimdeki o nefes alamama hissiyatı ve rüzgar uğultusu gibi atamayışının kopardığı fırtına bana fazlasıyla acıyı veriyordu. Geçmişimin gri bulutlarını beyaz olmaya zorlamayıp, gri bıraktığımdan beri kalbimin fırtınası durmuyordu. Bazı günler gözlerim sel olurken hala çaresizliğimin ilacını bulamıyordum. Dünyalara sığamamak deyiminin mutsuzluğu da tarif ettiğini anlayabiliyordum sadece. Günlerce hatta belki yıllarca kalbimi boğan bir sürü piton olacaktı. Ya ne mi yapacaktım? Bende bilmiyorum. Yolumu bulamadıkça içine çekildiğim bir girdaptayım ve gezginim, kalbimin sızısını artık sana yazarakta geçiremiyorum. İnan bana fazlasıyla kayıbım.