Son birkaç gündür içimde anlam veremediğim ve durduramadığım kocaman bir öfkeyle mücadele halindeyim. Her şeye ve herkese karşı öfkeliyim. Ufacık şeylere büsbüyük tepkiler veriyorum. Kendimi anlayamıyorum.
Uzun zamandır hayatım bir şeylerin olmasını bekleme’ye evrildiğinden ve ben, buna gerçekten şaşırtıcı şekilde iyi uyum sağladığımdan -ya da öyle göründüğümden- BELKİ DE artık öyle görünemediğimden… Yoruldum mu acaba? Anlayamıyorum.
Olduğum halimden memnuniyet duyuşum bir anda ortadan kayboldu. Tüm öfkem ve huysuzluğum bir de kitaplarımla kalakaldım diyebilirim. Biraz yalnız hissediyorum. Umarım yeniden toparlayabilirim.
Malamender okuyorum, aslında çocuk kitabı olarak geçiyor. Zihnimi dağıtmama yardımcı oluyor. Kolay, akıcı dili ve tahmin edilebilir bir olay örgüsü var. Ancak karakterleri ve Tuhaf Deniz Kasabasını sevdim. Yüksek ihtimalle devam kitaplarını da alacağım.