Kitabın son sayfalarında yer alan tellal ve kaymakam arasında geçen konuşma yıllardır bir defterimde duruyordu, kitaptan haberim bile yoktu. Defteri karıştırırken alıntı dikkatimi çekti tekrar ve hangi kitapta olduğunu merak edip aldım ve az önce bitirdim. Yaşar Kemal'in toplumcu kişiliğini tekrar gösterdiği kıymetli bir roman. Benzer şeyleri hala daha yaşadığımızı görmek çok üzücü. Defterimdeki alıntıyı da buraya eklemek istiyorum :
"Kendine güvendiğin için yalancı değilsin. Yalan dolan bilmediğin için yalan karşısında yenileceksin. Yalanın gücü doğrunun güçsüzlüğünden değildir. Yalan teşkilat kurmuş, doğru yalnızdır. Yalanın geleneği var, senin doğrunun her gün yeniden yaratılması gerek. Her gün bir şafak çiçeği gibi yeniden açması gerek. Sen yenileceksin. Yenilmenin tadına varacaksın, doğru yenilmeli. Yenilmeyen doğru yenmiş sayılmaz. Doğru yenile yenile öyle keskin bir hale gelmeli ki... Yüz bin yıl su altında, yıkanmış, düzelmiş çakıltaşı gibi.