Eylem
@manolya3
ey hekim, önce kendini iyileştir!
Reklam
Karın tüm yönleri sildiği bir düzlükte incecik bir yol gibiydi sesi. Ateşler içinde yatıyorduk da eli alnımıza şefkat taşıyordu. Bir kuşun bir dala konması neyse öyle bir şeydi varlığı. Gülüşü, sisle gün ışığının dokuduğu bir orman gibi gamzeleniyordu. Gözyaşı bile dinginlik veriyordu insana.
Başkalarının boyunduruğundan kurtulmuş, aklı ve duyguyu hiçlemiş, imgesini hiçbir şeye benzememe üzerine kurmuş şiir, yani tek kişinin senfonisi bizi bu kaostan kurtaracaktır. İnsan başkalarıyla nasıl özgür olur?
Ne tuhaf, insanın en büyük hazinesi, ona en büyük acıyı çektiren yüreğiydi ve gökyüzünü içine alacak kadar genişti.
Reklam