Annemiz bize, “Canlarım. Aşklarım. Mutluluğum. Tapılacak bebeklerim” derdi.
Bu sözcükleri hatırlayınca gözlerimiz doluyor.
Bu sözcükleri unutmalıyız, çünkü artık kimse bize böyle şeyler söylemiyor, bu sözcüklerin anısı da taşınamayacak kadar ağır.
Ne gam! Cennetindeymiş, ya da cehenneminde! Ben hep yeni bir şeyler istiyorum…
Şimdi ile yetinmeyi bilmiyorum…
Terlediğimde üşümek istiyorum.
Üşüdüğümde terlemek istiyorum.
Yalnız kaldığımda biriyle birlikte olmak istiyorum.
Biriyle birlikte olduğumda yalnız kalmak istiyorum.
