Maria Puder
@mariapp
144 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Puan vermedi·592 syf.··
Beğendi
·2025 12. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 15 Aralık 2025 21:18
Bir kitabı bitiriyorsunuz belki o kadar da beğenmiyorsunuz ancak aradan biraz zaman geçiyor ve özlüyorsunuz. Karakterleri, hikayeyi… benim için en azından böyle oldu.
Jane Austen veya Brontë kardeşlerin kitaplarından farklı bir aşk hikayesi var. Konu aşk bile değil zaten. İşçi grevleri, sendika, kayıplar… bir noktada yapayalnız kalan bir kadını okuyoruz. Hayatta sevdiği herkesi kaybediyor ama hiç hoşlanmadığı bir adamın kendisi hakkındaki yanlış bir düşüncesi olması düşüncesinin etkisini, kayıplarının yanında dert ediniyor. Bana katılmayacak çoktur ama bence John Thornton en az Mr Darcy kadar etkileyici birisiydi.
Ben dizisini de izledim, gayet güzeldi. Hatta Edith’e yazdığı mektup kitapta geçmese de çok hoşuma gitti. Dizisi ayrı kitabı ayrı güzeldi diye düşünüyorum.
“I wish I could tell you how lonely I am. How cold and harsh it is here. Everywhere there is conflict and unkindness. I think God has forsaken this place. I believe I have seen hell and it's white, it's snow-white”
Beni çok eğlendiren bir kitap oldu diyerek söze başlıyorum. Belki bir oturuşta (aslında tam olarak öyle olmasa da) bitirmiş olmamın etkisiyle, belki de fazlasıyla alaycı bir anlatımının olmasıyla ilgisi olabilir. Bir Mr Darcy etmeyecek belki ama sanırım onun doğuşunun sinyalleri olabilecek Mr Tilney’i ben çok sevdim. Catherine yaşının büyümesiyle dikkate değer hale yeni yeni gelen bir genç kız. Karakterimiz bir macera yaşaması için tabi ki yolculuğa çıkar. Bu yolculuk başka bir yolculuk doğurur. Gotik hikayelere olan tutkusu bazı şeyleri farklı yorumlamasına yol açar. Ki ben en çok o bölümleri sevdim. Sonu da fena bağlanmamış işte daha ne olsun.
+"Çok naziksiniz, yine de... nazik ve iyi kalplisiniz. Bunu kolay unutmayacağım. Yaşayan herkesten daha iyi kalplisiniz bence. Müthiş iyi kalplisiniz, hem sadece iyi kalplilik de değil, sizde her şeyden çokça, çokça var; sonra öyle şeysiniz ki... inan olsun sizin gibi birini tanımadım."
-"Aman canım, benim gibi bir sürü insan var, hatta çok daha iyileri. size iyi günler."
10/10
Bir süredir yeni bir kitaba başlamakta zorlanıyorum. Aklıma Uğultulu Tepeler geldi. Yıllar önce okuyup çok beğenmiştim ve o sıralar en sevdiğim kitap olduğuna emindim. Daha sonra birçok kitap okuyunca bunu unuttum gitti. Neyse üç gün önce aklıma geldi ve tekrar okumaya başladım.
Benim için 10/10 bir hikayeydi.
Öyle bir kitap ki tam olarak iyi olan biri var mı bilemiyorsun ancak yine de üzülüyorsun.
Herhalde kimse aşkın tam bir tanımını yapamaz sanıyorum, herkes kendi hissettiğini aşk sanır. Benim için aşk bu kitapta çok doğru anlatılmıştı. Aşk, nefret, intikam her şey bir arada idi.
Galiba yıllar sonra üçüncü kez de okurum.
Az önce bitirdim, yaklaşık on sene önce okumuştum aslında ama özledim ve tekrar başladım. Öncelikle çok beğendiğimi ve ağlayarak bitirdiğimi söylemek istiyorum. On sene evvel de nefret etmiştim Emir’den şimdi de ediyorum. Asla anlamıyorum korkaklığını, tereddütlerini. Canım Hasan sanki tanıdığım biriydi yani öyle olsa bu kadar üzülürüm. Ve Sohrab…
Hala okumamış olanlara önermekten başka ihtimal yok okumuş olanlara da geçmiş olsun.
Kitabı ne beğendim ne beğenmedim diyerek söze başlamak istiyorum. Ama kesinlikle doğal bir kitap olmuş onu söylemeliyim. Terapistiyle karşılıklı diyaloglar şeklinde ilerliyor, her konu sonunda bir çıkarım yapıyor ve insana tanıdık duygularını hatırlatıyor. Tabi hepimiz farklıyız farklı dertlerimiz var ama en çok şaşırdığım yazarın kendisini ses kaydı alması ve sürekli nasıl konuştuğunu incelemesi oldu. Bunun dışında aklımda çok bir şey kalmadı.
Tteokbokki yemediğinizi varsayarsak isminden merak ederek belki denersiniz. Hele Kore ile ilgiliyseniz tam deneme zamanı. Ben çok önce zaten denemiştim ve yaşama sebebim olmasa da tteokbokkiyi seviyorum ve yemenizi tavsiye ediyorum :))
