İlahi Kentler Serisi
Büyü, Casusluk ve Zorbalık... İkisi Seride Biri İncelemede: İlahi Kentler Serisi
Kara Kule, Dune, Cosmere, Üç Cisim Problemi, İlk İmparatorluğun Efsaneleri ve Kızıl İsyan gibi türlerinin en iyilerinden olan ve çok sevilen serileri ağırlayan "İnceleme(?)" adındaki masamızda bugün, ismi geçen serilere nazaran daha mütevazi bir seri olan İlahi Kentler serisini konuk ediyoruz.
Ve hiç vakit kaybetmeden fantastik kurgu türünde bir seri olan konuğumuza rahatlaması için çeşitli içecekler ikram edip konuğumuzu benzer tür kitapların kendi aralarında konuşmaya daha meyilli olmasından dolayı* yan yana oturan Dune, Üç Cisim Problemi ve Kızıl İsyan serilerinin karşısına; Cosmere, Kara Kule ve İlk İmparatorluğun Efsaneleri serilerinin ise yanına yerleştiriyor ve diğer misafirlerimize İlahi Kentler serisine başlayabilmeleri için gereken basit bilgileri vererek onları tanıştırmaya başlıyoruz**(*)
*Bu türcü bir tutumdur, evet. Fakat her ne kadar bizi başkalaştıran yapılarıyla kişilik sahibi olsalar da kitaplar insan değillerdir ve bu nedenle türlerine, yazarlarına, yayınevlerine veya kapak renklerine göre kategorize edilebilirler. Ama insanlar EDİLEMEZLER.
**BKSBİGBB'ye nasıl bağlandık ama? İyi ama BKSBİGBB de ne mi diyorsunuz? Yenisiniz galiba... Bakıyım... YENİSİNİZ! Yaşasın yeni gelenler var! Hoş geldiniz! Umarım bir arkadaşa bakıp çıkacaktım demez ve buralarda kalmaya devam edersiniz. Kim bilir belki de BKSBİGBB'nin gizemini keşfederken Matematiğin, Kuantumun, yani "Hayatın" sırlarına da vakıf olursunuz. Sonuçta tüm büyük buluşlar en acayip yerlerden çıkma değil midir?
(*)Tekil kitaplarımız nerede mi oturuyor? Onlar özgürlüklerine düşkün ve biraz da başlarına buyruk olduklarından otoriteyi reddediyor ve masamızda gösterilen yerlerine oturmak yerine sağda solda dolanıyorlar. Bu
8/10
Beğendi
·2026 48. kitabı
Doom 2099 #1 – 
Chip Zdarsky
Bu hikâye, klasik 1993 tarihli Doom 2099 serisinin doğrudan devamı değildir. Chip Zdarsky, eski seriye saygı duruşunda bulunurken yeni bir 2099 geleceği yaratır. Hikâyenin merkezindeki soru şudur: "Doom gerçekten Victor Von Doom mu?"
2099 yılında dünya harap olmuş durumdadır. Büyük şirketler ve yozlaşmış yönetimler insanların hayatlarını kontrol etmektedir. "The Ravage" adı verilen çorak bölgelerde insanlar yoksulluk içinde yaşamaktadır. Hikâye, yüzü ağır şekilde yanmış ve ölümün eşiğinde bulunan gizemli bir adamın çölde bulunmasıyla başlar. Bir grup Thorite (Thor'a tapan dini topluluk) onu kurtarır. Aralarında Franz adlı küçük bir çocuk da vardır.
Adam uyandığında kim olduğunu hatırlamaz. Ancak kısa sürede olağanüstü bir zekâya sahip olduğu anlaşılır. Hurda teknolojilerden gelişmiş cihazlar üretmeye başlar. Çevresindeki insanlar onun sıradan biri olmadığını fark eder. O da kendisinin kim olduğunu araştırırken yavaş yavaş tek bir sonuca ulaşır:
O, Doctor Doom'dur.
En azından buna inanır. Eski kayıtları inceler, Doom'un tarihini öğrenir ve kaderinin insanlığı kurtarmak olduğuna karar verir. Bunun üzerine kendine yeni bir zırh yapar ve Doom kimliğini benimser.
Hikâyenin ilerleyen bölümlerinde Reed Richards'ın dijital bir kopyasıyla karşılaşır. Reed ona sürekli meydan okur. Reed'e göre bu adam gerçek Doom değildir; yalnızca Doom olmayı isteyen bir taklitçidir. Buna karşılık yeni Doom, kimliğin kan bağıyla değil iradeyle oluştuğunu savunur. Eğer Doom'un zekâsına, kararlılığına ve amacına sahipse, o zaman Doom olduğunu söyler.
Bu sırada Doom, çevresindeki insanları korumaya başlar. Yağmacılarla, çetelerle ve baskıcı güçlerle mücadele eder. Tıpkı 1993'teki ilk Doom 2099 hikâyesinde olduğu gibi, çökmüş bir dünyada sıfırdan yükselen bir lider
Reklam
Çünkü Biz Birlikte Daha Güçlüyüz Sekiz Cilt Birden Tek İncelemedeÇizgi Roman
Venom karakteriyle ilk tanışmam çocukluğumda izlediğim Spider-Man: The Animated Series sayesinde olmuştu. O dönem Venom benim gözümde sadece korkutucu, öfkeli ve durdurulması gereken bir canavardı. Hikâyesini öğrendikçe ona karşı bir korku geliştirmiş, zihnime “kötü adam” olarak kazımıştım. Ama yıllar boyunca aklımın bir köşesinde hep aynı soru vardı: “Ya gerçekten kötü değilse?” İşte bu seri, o merakımı tamamen gideren hikâye oldu.
Bu sekiz cilt boyunca aslında sadece bir simbiyot hikâyesi okumuyorsunuz. Uzun soluklu bir kırılmayı, bir insanın kendi geçmişiyle yüzleşmesini, hatalarıyla yaşamayı öğrenmesini ve değişmeye çalışmasını okuyorsunuz. En şaşırdığım noktalardan biri de buydu; çünkü karşımdaki şey klasik bir Marvel macerasından çok daha karanlık, daha ağır ve psikolojik olarak daha yorucu bir hikâyeydi. Özellikle Eddie Brock’un yaşadıkları, bir süper kahraman anlatısından ziyade parçalanmış bir insanın hayatını izliyormuş hissi veriyor.
İlk ciltte karşımıza çıkan Knull tehdidi, hikâyenin tonunu anında belirliyor. Daha ilk andan itibaren bunun sıradan bir düşman olmadığı hissediliyor. Çizimler, atmosfer ve karakterlerin çaresizliği gerçekten rahatsız edici bir hava yaratıyor. Özellikle simbiyot tanrısı fikri bile başlı başına insanın içini ürpertiyor. O noktadan sonra Eddie’nin hayatı tamamen değişiyor ve ikinci ciltle birlikte hikâye fiziksel tehditlerden çok karakterin iç dünyasına yöneliyor.
Eddie Brock’un yalnızlık korkusu, geçmiş travmaları ve yıllarca yanlış bildiği şeylerle yüzleşmesi serinin en güçlü taraflarından biri olmuş. Çünkü hikâye sürekli aksiyon üzerinden ilerlemiyor; bazen Eddie’nin kendi zihninin içinde yaşadığı çatışmalar, dışarıdaki savaşlardan daha ağır hissettiriyor. Evsizlik, dışlanmışlık, babasıyla olan sorunları ve kendisi hakkında
Osmanlı Usulü Biz Şimdi Yok Muyuz?Alıntı
Puslu Kıtalar Atlası, hani o Ben mi dünyayı düşlüyorum, yoksa kahvehanede fazla nargile tütününden kafayı bulmuş bir yeniçeri mi beni düşlüyor?ikileminin edebiyata dökülmüş, bol aksiyonlu ve kahkahalı hali! İhsan Oktay Anar’ın 17. yüzyıl İstanbul’unun o çamurlu, tekinsiz ve acayip eğlenceli sokaklarında geçen bu eseri, geleneksel meddah hikayelerini alıp içine René Descartes (romandaki adıyla Rendekâr) felsefesi enjekte edilmiş çılgın bir dönem dizisi gibi karşımıza çıkıyor. Romanın karakter kadrosu zaten başlı başına bir Marvel filmi casting ajansının Osmanlı döneminde şube açmış hali: Bir yanda tarihin ilk "Yatış Uzmanı" olmaya aday, dünyayı gezmek yerine evinde uyuyup rüyasında keşfettiği yerleri atlasa aktaran ve Uyuyorum, o halde dünya var kafasında yaşayan Uzun İhsan Efendi; diğer yanda babası evde pineklerken bütün "ayak işleri" ve ölümcül maceralar sırtına kalan, kurşun yiyen, mezara gömülen ama inadına ölmeyen bahtsız macera delisi oğlu Bünyamin... Üstelik bu ikiliye lağımcılar (favorim), istihbaratçılar ve parayı kokusundan tanıyan dilenciler loncası gibi İstanbul’un altını üstüne getiren ne kadar fırlama tip varsa eşlik ediyor. Olay örgüsü ise tam bir "Biri beni uyandırsın!" koşturmacası; Uzun İhsan Efendi’nin iksir içip rüyaya dalmasıyla başlayan hikaye, Bünyamin'in yanına gizemli atlası alarak Osmanlı ordusunun içinde, kuşatmalarda, yer altı tünellerinde ve fıçı içinde deniz feneri baskınlarında koşturmasıyla tam bir ajanlık simülasyonuna dönüşüyor. Üstelik tüm bunlar olurken arka planda "Biz aslında yokuz, her şey bir rüya" felsefesi döndüğü için, karakterler başlarına en absürt işler geldiğinde bile acayip bir rahatlık içindeler. Yazarın dili kullanma şekli ise apayrı bir komedi; bir yanda acayip ağdalı felsefi Osmanlıca terimler havada uçuşurken, hemen
Marvel'ın renk serilerinden biri olan Hulk Gri, benim bu seri arasında en sevdiğim kitaplardan biri oldu. Orijin hikayelerini de genel olarak sevdiğim için bu seri ve Hulk Gri cildi benim için keyifli okumalardı. Hulk Gri'de hem hikaye olarak hem de çizimler olarak bence gayet yeterli bir kitap olmuş.
Şu ana kadar en iyisi
Hiçbir zaman ısınamadığım captan marvel karaterinin olduğu bir çizgi romandan bu kadar keyif alacağımı düşünmemiştim. Gayet keyifli bir hikaye olmuş. Sunumu çok iyi ve merak ettiriyor, sayfaları sürekli çeviriyorsunuz. Bu yüzden Avenging'den şimdiye kadar en sevdiğim kitap oldu. Aksiyonu ve çizimleri çok mu iyi? hayır Fakat hikaye ve sunum gayet tatlıydı
Reklam
Reklam