Şimdi Wendy'ye baktığınızda saçlarına aklar düştüğünü, bedeninin küçücük kaldığını görebilirsiniz, çünkü bu anlattıklarım çok eskiden oldu. Jane artık sıradan bir yetişkin, Margaret adında bir kızı var ve Peter her bahar temizliği zamanı, tabii unutmazsa, gelip Margaret'i alarak onu Hiçbiryer'e götürüyor, burada kıza kendi hikâyelerini anlatıyor, o da heyecanla dinliyor. Margaret büyüdüğünde onun da bir kızı olacak, bu sefer Peter'in annesi olma sırası ona gelecek; çocuklar neşeli, masum ve kalpsiz oldukları sürece bu böyle sonsuza dek devam edecek.
"Artık seni hiç kimse kurtaramaz küçük hanım," diye tısladı Mullins alaycı bir sesle.
"Kurtaracak biri var," diye yanıt verdi pelerinli.
"Kim o?"
Peter pelerini savururken şu korkunç yanıt geldi: "İntikamcı Peter Pan!"
Peri, sihirbazların ağızlarından kurdele çıkarışı gibi dilbilgisi kurallarına zerrece uymayan tek bir uzun cümleyle Wendy ve oğlanların tutsak edilişlerini anlatı. Peter periyi dinlerken hop oturup hop kalktı. Wendy şu an bağlanmıştı öyle mi Her şeyin düzgün olmasını isteyen Wendy, bir korsan gemisinde bağlı!
"Onu kurtaracağım!" diye bağırdı ve silahlarını toplamaya başladı . Bu sırada aklına, Wendy'nin hoşuna gideceknbir şey yapma fikri geldi. İlacını içebilirdi mesela.
Elini ölümcül ilaca uzatı .
Nasıl özlüyoruz geçmişi.. Neden özler ki insan? Hele de mutsuz bir çocuksanız.. Çocuktuk çünkü inanıyorduk. Köprüler geçmemiş, aldatmamış, aldatılmamış, bedeller ödememiş, ayrılık ve hasret mektupları okumamıştık. Ve dizlerimizi kanatmamıştı henüz hayat. İnanıyorduk, duruyduk, saftık, çocuktuk. Şimdi anlatacak bir masalımız bile yok bir köşesine sığınacak..
"Masallarında gezdiğimiz diyarlar senin çocukluk anıların mıydı nenanne?Ben de öyle mi olacağım?Acılarımı kuyulara, korkularımı devlere sarıp uzak diyarlarda mı savaşacağım?."