Üzüntü ve acı insanların gelişimi için gerekli ise insanları acı ve üzüntüden sürekli olarak korumaya çalışmaktan kaçınmalıyız. Acı ve üzüntü bazen yapıcı olabilir ve nihai olumlu sonuçlar göz önüne alınırsa arzu edilebilir. İnsanları acılarını yaşamaktan alıkoyarak sonuçta aşırı korumaya dayanan bir ilişki
yaratabilir. Bu da kişinin kendi içsel doğasının bütünlüğüne olan
saygısının azalması ve gelişiminin engellenmesi anlamına gelir.
Varsayalım ki güçlerinizi dengelediniz ve artık uyumlusunuz. Evet denge ve uyumluluk acıyı
azalttığı için iyi olabilir; ama belki de daha yüce bir ideale doğru ilerlemenizi engellediği için kötüdür.