Zaman içinde güvendiği insanların da ona ihanet edebildiği doğruydu ve bu her ne kadar üzücü olsa da aynı şekilde kaçınılmazdı, üstelik hayat onu ileri götürmeye devam edecekti çünkü onu bir biçimde yolda bırakan herkese karşı, hiç yolda bırakmayacak en az bir kişi vardı.
"Bunun bir döngü olması gerekmiyor mu? Tanrılar insanları korur ve insanlar da tanrılara dua edip onları onurlandırır."
"Bu tam da dünyanın onların etrafında döndüğünü düşünen insanlığın bakışı. Nehirler sizin için, gökyüzü sizin için, deniz sizin için... Siz dünyanın birçok parçasından sadece birisiniz ve bana sorarsan hepsini bozan parçasınız."
"O zaman sen tanrıları," dedim, "insanlardan koruyorsun."