Not: Şiir kendime aittir.
Yazarken iki ilhamı vardı şairin
Biri şiirinin gözleri
Bir diğeri ise o meçhul fon müziği
Biri çok uzaklardaydı şimdi
Diğerinin müptelası olmuştu şair
Dışardan gören olsa deli sanardı
Şair, şiir sanmıştı kadının gözlerini
Müzikte ise anlatamadığı bir şey vardı
Unutmak için çok çabalardı şiiri
Unuttum da sanardı
Ne vakit yalnız kalsa
Ne vakit meçhulden bir müzik çalsa
Hatırlardı o ilham gözleri
İlham gözler belki de başkasına
Saadet olurdu da
Artık şaire yaramazdı
Artık o şiire tek mısra eklenmez
O şiir gözlere tek yeşil mürekkep sürülmezdi...