Dört kardeş ve bir babadan oluşan Karamazov ailesi nefret ve entrikalarla dolu bir ailedir.. Baba açgözlü ve şehvet düşkünü bir cehennem kaçkını; büyük oğul gururlu ve öfkeli bir subay; ortanca oğul Avrupa’da tahsil görmüş, analitik, ateist bir rasyonel; küçük oğul sevecen, iyi kalpli bir rahip adayı; gayrimeşru oğul ise bir uşaktır.. Büyük oğul Gruşenka’ya aşık ancak Katerina ile nişanlı, Katerina ortanca oğula , baba ise Gruşenka’ya aşıktır. Gruşenka mavi boncuk dağıtan güzel kadındır.. Bu arzu, kıskançlık ve nefret çamuruna bir de miras eklenmiştir.. Sonuçta ölmesi gerekenler ölür ancak ölen karakterlerin edebi kanı elimize bulaşır.. Çünkü suç işeyen her kimse, bizim içimizdeki suç işleme arzumuzu gidermiş ve kan hepimize sıçramıştır..
Kitap Adı: Baştankara
Yazar: Sine Ergün
Sayfa Sayısı: 80
Tür: Öykü
Bu ayki yerel kütüphane ziyaretimde yanıma birkaç kitap aldım. Okuma yolculuğumun ilk durağı oldu. Bir öykü kitabıydı ama daha ilk sayfalardan itibaren insanda alışıldık bir okuma hissi değil, daha derin ve daha içe dönük bir iz bırakıyor.
Sine Ergün’ün bakışı, olayların görünür yüzünden ziyade kenarda kalanına, çoğu zaman fark edilmeyene yöneliyor. Okurken sık sık aynı duyguda buluştum: “Burada anlatılan şey sadece anlatılan şey değil.” Her öykü, bitişinden sonra da devam eden bir düşünce bırakıyor insanda.
Öykü formunun doğası gereği her metin yeni bir dünyaya açılıyor; bu da okuma hızını doğal olarak yavaşlatıyor. Fakat bu yavaşlık, bir eksiklikten çok, metnin okurdan talep ettiği bir dikkat hâline dönüşüyor. Sohbet ederken de konuştuğumuz gibi, bu kitap tam anlamıyla “akıp giden” bir kitap değil; aksine okuru yer yer durmaya, düşünmeye, bakışını yeniden kurmaya zorluyor.
Bu süreçte bazı öyküler özellikle öne çıktı. Kitabın adını taşıyan “Baştankara” ve “Mavi Gözlü Baykuş”, bende en çok iz bırakan metinler oldu. Bu iki öykü, olaylara tek bir yerden bakmanın yetersizliğini; her durumun içinde görünmeyen başka ihtimallerin de var olabileceğini hatırlattı. Belki de en çok bunu hissettirdi: hayatın tek katmanlı olmadığı.
Kitaptaki öykülerin büyük çoğunluğu gündelik hayatın içinden; kimi zaman duyduğumuz, kimi zaman fark etmeden yaşayıp geçtiğimiz anlara dokunuyor. Bu nedenle metinler tanıdık geliyor ama aynı zamanda tanıdıklığın içini biraz bozuyor; alışılmış bakışı sarsıyor.
Bu yüzden bazı kitaplar yalnızca okunur, bazıları ise insanda sessiz bir düşünme alanı açar. Baştankara benim için ikinci gruba ait bir kitap oldu.
Alıntı:
- Zamanla kanatlarım eski gücüne kavuştu, yola devam edecek direnci kısa
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
5/10
2026 12. kitabı
Kitap temel olarak Nur adında bir genç kadının, tasavvuf yaşama amacıyla şehir şehir dolaşıp iç huzuru bulma yolculuğunu anlatıyor. Önceden yazarın Mavi Kuş kitabını okuyup çok sürükleyici bulmuştum. Bu da onun gibi akıcı bir kitaptı fakat dinin fazla ütopik anlatıldığını düşünüyorum. Tekke, zaviye ve medreselerde, günümüzde tasavvuf amacının dışına çıkarak farklı emellere eğrildiğini hepimiz medyada görüyoruz. Bu yolculuk gerçek olsaydı; çok güzel bir kız olarak tabir edilen Nur’un, şeyhlerin art niyetli düşüncelerine maruz kalacağını düşündüğümü üzülerek belirtmek istiyorum. Yazarın bu güzellemelerinin yanında Harf Devrimini de iğneleyerek Atatürk inkılaplarını hiçe saymasını doğru bulmuyorum. Bunların dışında kitapta birkaç yerde bir anda ilahi bakış açısından kahraman bakış açısına geçilmiş. Editör hatası olduğunu düşünüyorum. Ne yazık ki pek benlik bir kitap değildi.
Buket Uzuner ile tanışıklığım bu kitapla başlamadı. Daha önce Kız Neşesi’ni okumuş ve sevmiştim. Bu yüzden Kumral Ada Mavi Tuna’ya da merakla başladım. Kitabın en güçlü yanı benim için akıcılığıydı. Sayfalar hızlı ilerliyor, özellikle Kuzguncuk’un atmosferi oldukça başarılı aktarılıyor. İstanbul’un dokusu, geçmişe yapılan göndermeler ve tarihsel anlatılar da ilgimi çeken bölümler oldu.
Ancak kitabı bitirdiğimde bende kalan duygu hayranlık değil, ikna olmamışlık oldu.
Roman boyunca karakterlerin neden böyle davrandıklarını genel hatlarıyla anlayabiliyordum. Fakat yaşadıkları olaylarla verdikleri tepkiler arasındaki bağ bana çoğu zaman gerçekçi gelmedi. Karakterlerin yaşadıkları duyguların, travmaların ve fedakârlıkların sürekli büyütüldüğünü hissettim. Bu yüzden romanın merkezindeki ilişkiler ve çatışmalar beni duygusal olarak yakalayamadı.
Kitap hakkında en çok konuşulan konulardan biri olan büyük aşk hikâyesi de bana geçmedi. Tuna’nın Ada’ya duyduğu şey, aşkın ötesinde bir takıntı gibi geldi. Karakterler arasındaki çekimi anlayabiliyorum ancak bunun neden bu kadar büyük ve unutulmaz bir aşk olarak görüldüğünü hissedemedim. Hatta zaman zaman karakterlerin yaşadıkları duyguların kendisinden çok, bu duygulara yüklenen anlamların büyütüldüğünü düşündüm.
Romanın bir diğer problemi ise uzunluğu oldu. Bana göre anlatılan hikâye çok daha kısa bir hacimde de aynı etkiyi yaratabilirdi. Bazı bölümlerde yazarın aynı duygu ve düşüncelerin etrafında gereğinden fazla dolaştığını hissettim. Özellikle kitabın sonunda, yüzlerce sayfa boyunca hazırlanan sonucun beni beklediğim kadar tatmin etmediğini fark ettim.
Ayrıca romanda yer alan bazı kimlik ve toplumsal meselelerin işleniş biçimi de beni rahatsız etti. Bu konuların varlığından değil, hikâyenin önüne geçecek kadar görünür
⚘️Bodrum Katındaki Makine
#maviyleokuduk
Merhabalar Mavi Okur Dostlarım..
Bugün size küçücük yaşıyla kitap yazmayı başarmış minik kızımızın kurgusu ile geldimmm.. çok beğenerek okuduğumuzu söylemek istiyorum. İçerisinde alti hikaye ve bir şiirimiz var. Miniklerimize örnek olması çok hoşuma gitti. Tabiki bu yaşta ve ilk kitabinda hatalarımız vardı fakat bu düzeltilebilir şeyler. Nice kitaplara diyerek sizlere bırakıyorum.. keyifli okumalar diliyorum..
Yazarın sade ve akıcı kalemi sayesinde sayfalar hızla ilerlerken, karakterlerin yaşadığı duygu yoğunluğu okuyucuya da geçiyor. Özellikle sevgi, fedakârlık ve hayatın getirdiği imtihanlar üzerine kurulan olay örgüsü, kitabı daha anlamlı hale getiriyor.
Kitap boyunca kimi zaman tebessüm ettim, kimi zaman hüzünlendim. Karakterlerin yaşadığı iç çatışmalar ve değişimleri oldukça gerçekçi buldum. Bu yönüyle sadece bir aşk hikâyesi değil; aynı zamanda insanın kendini keşfetme yolculuğunu da anlatıyor.
