bir gün şeklini şemalini unutsam da hayatımın bir döneminde seni çok sevdiğimi hiç unutmayacağımı biliyorum. fakat benden bu kadar Osman, ben artık istemiyorum
insanın sabahları uyanınca kafasını bıraktığı yerde bulması büyük nimet. son zamanlara bu hususta epey güçlük çekiyorum. sen gittiğinden beri kafamı hiçbir yerde bulamıyorum
şu sıralar her şeyi kabullenmenin getirdiği bir rahatlık yaşıyorum. tıpkı papağanlar gibi herkesi kuş sanıyorum. sana bu satırları şahsi kanatlarımla yazıyorum. her şeye rağmen seni seviyorum, ama ben ayrılmak istiyorum osman.
üzülmek mesele değil çünkü, üzüntülerle nasıl başa çıkacağımı biliyorum. ama bu kadar çok öfkeyi ne yapacağımı bir türlü bulamıyorum. kavga etsek belki biraz rahatlarım. ancak kavga etmek belli bir samimiyet gerektirir. seninle o kadar samimi olduğumuzu düşünmüyorum.