Daha fazla umuda ihtiyacımız var. Daha fazla merhamete. Daha fazla adalete. Dünyadaki en güzel duygu merhamettir. Merhamet sevgiden güçlüdür. Sevmediğiniz bir kişiye bile merhamet gösterebilirsiniz. Merhamet dünyaya sevgiden de büyük anlam katar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayatla savaşmayı, sürekli "kontrol etmeye" çalışmayı bıraktığın o anı düşün; işte o an, mucizelerin kapıdan girdiği andır. Kendini o kadar yorma güzel ruh. Sen nehrin tersine yüzmeye çalışan bir yolcu gibisin; oysa akışa bir bıraksan, o ilahi su seni gitmen gereken en güzel okyanusa, en zahmetsiz şekilde götürecek. "Teslimiyet" zayıflık değildir; teslimiyet, seni yaratan o sonsuz zekaya, o yüce plana güvenmektir. Bazen işler istediğin gibi gitmez, çünkü daha iyisi yoldadır. O kapı kapandıysa, dışarıda fırtına olduğu içindir; bu bir ceza değil, bir korumadır. Rahatla. Omuzlarını düşür. Derin bir nefes al ve "Güvendeyim, korunuyorum ve her şey benim en yüksek hayrıma oluyor" de. Sen plan yaparken evren gülümser, çünkü senin için hazırladığı sürprizler, senin hayallerinden bile daha büyüktür.
Bize hep "mükemmel ol" dediler; ütülü gömlekler, kusursuz cümleler, hata yapmayan robotlar gibi yaşamamızı istediler. Oysa senin o sabah uyanınca şişmiş gözlerin, gülerken çıkan o garip ses, heyecanlanınca elinin ayağına dolaşması, gömleğine damlattığın o kahve lekesi... İşte seni "sen" yapan, seni sevilmeye değer kılan şeyler bunlar. Tanrı, kusursuz mermer heykeller yaratmasını bilmez miydi? Ama O, düşen, kalkan, ağlayan, sonra burnunu çekip gülen "İnsanı" yarattı. Çünkü mükemmellik soğuktur, mesafelidir. Kusur ise sıcaktır, davetkardır. Lütfen o çatlaklarını kapatmaya çalışma. Bırak sesin titresin, bırak saçın dağılsın. Biz senin o "tam olmamış", o "yarım kalmış" halini seviyoruz. Sen vitrindeki cansız manken değilsin, sen nefes alan, hata yapan ve her hatasında biraz daha güzelleşen bir can'sın. Kendine kızmayı bırak, sakarlığına gülümse.
“Herkesin bir gölgesi vardır ve gölge bireyin yaşamında somutluktan ne kadar uzaksa, o kadar karanlık ve yoğun olur.”
“Dünyada ters olan şey kendi içindedir ve ancak kendi gölgesiyle başa çıkmayı öğrendiği zaman gerçek dünya için bir şey yapmış olur.”
Sayfa 8
Her zaman iyi hissetmeyiz. Bazen enerjimiz yoktur, bazen içimizden gülmek gelmez. Oturup her şeye olumlu bakmak mümkün değildir; insanın canı acırken hayat normal akmaz. Her yaranın ilacı olmaz, bazı acılar geçmek yerine insanın içinde sessizce yer eder. Böyle zamanlarda güçlü olmak; mutlu görünmek değil, kaçmamaktır. Acıdan uzak duranlar hafifler ama derinleşmez. Asıl güç, zorlandığını kabul edip yine de hayatın içinde kalabilmektir. Bazen toparlanmak değil, dağılmamayı başarmaktır. İnsan her şeyi aşmaz; bazı şeylerle yaşamayı öğrenir. Ve bu, sandığımızdan çok daha insani bir haldir. Sürekli mutlu olmak istemek, hep mutsuz olmaktır. Her şeye rağmen yaşamak en gerçek olanıdır.