Kimselere mecbur olmadım, olmam da.
Yiğitliğim ve rivayet olunan erkekliğim, bundandır... Ama
senin mecburun olmak, beni hiç mi hiç küçültmüyor. Aksine
yüceltiyorsun, İNSAN ediyorsun, yaşatıyorsun...
Ve biz, milyarlarca, aşkın, yalanın, alçaklığın,
kahramanlığın; kapıları, kapakları, kuş uçurmaz uzaklıkları ve
ayrılıklarıyla, kahrolası yasaklarıyla, bu acayip kaos
karanlığında, biz ikimiz! İki müthiş hasret, iki parça can... Ve
canımda o ölüm namussuzu...