Telefonda sesi ansızın kesildiğinde çok kısa süre durakladım ve koşar adımla evin yolunu tuttum. Tariflemekte zorlandığım bir duygu mıknatıs gibi beni eve sürüklüyordu. Endişe, kaygı ve huzursuzluk.. karışımıydı bu duygu.. elimden kayıp gidecektin. Oysa birgün ihtiyacın olursa kelimesine kadar varlığın baskın bir şekilde aklımda ve kobimde duruyordu. Yokluğunu birgün ihtiyacın olursa kelimesi baş aşağı üzerime boşaltmasa yaşadığım duygu karışımı hiç olmayacaktı. Varlığın içinde yokluğunla kaybolmak istemiyordum…
Ben sadece boyanın tonlarını cümlelerin notası harflere döküyorum….
Harflerin sahibi ise tutkular… tutkularımı derinliklerine hapsetmiş mavi… olmasa harflerim dilsiz kalemim kör…