Mövlanə belə deyir: “Sən də suya həsrət kimi Allah üçün əldə etdiyinlə kifayətlənmə, dayanma. Bu tapınmada sonsuz məqamlar var. Bu xanəgahı tərk et, sənin xanəgahın yoldur. Gözünü ulduzlara dik, yol axtar. Rahatlığa çatmaq tələsi daim narahatlıqdır. Qarışqa Süleymanlıq istərsə, onun bu diləyinə xor baxma, əzmkarlığına fikir ver. İnsan ağıllı-başlı çalışmağa qul olmalıdır. Çünki bir şeyi yaxşı axtaran, nəhayət, tapar. Hansı işə girişəndə ölüm belə sənə xoş gəlirsə, sevdiyin odur”.
…nasıl gözlerimiz görmeye, kulaklarımız duymaya yarıyorsa, insanın yüreği de zamanı algılamaya yarar. Kör biri için gökkuşağının renkleri ve sağır biri için kuş sesleri nasıl boşunaysa, yürekle algılanamayan zaman da öyle boşa gider, kaybolur. Ama ne yazık ki düzgün atmasını bildiği halde kör ve sağır olan nice yürekler vardır.