İbrahim Aydın
@mdibrahimaydin
Öğrenci
Tıp Fakültesi
Bursa
16 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Unutmayın, dünyayı güzellik kurtaracak.
Yine tek solukta biten ve beni içine çeken bir Livaneli. Ve tüm o sağduyusu ve umuduyla biz gençlere sesleniyor:
Hayata coşkuyla, şiirle, heyecanla yaklaşın; bireyci değil, çoğulcu olun; her şeyi inceden inceye hesapladığınız, stratejilerinizin esiri olduğunuz bir kariyer oluşturmayın, yoksa insanları soğuk buzlu camlar ardından süzen acımasız, duygusuz ve yalnız bir insan olursunuz.
Sevdanız ve kavganız olmalı hayatla.
Ve her şeye rağmen zaman zaman yok olmaya yüz tutmuş umudumu bana hep gençlerin yaptıkları işler geri verdi.
Dayanma gücümüzün sonuna geldiğimizde bile coşku ile ayağa kalkabileceğimizi, hepimizin güvencesi olduğunuzu ve derin bir saygıyı hak ettiğinizi farklı zamanlarda hep gördüm ve görmeye de devam edeceğime olan inancım tam.
Size sahip olduğumuz için şanslı olduğumuzu biliyoruz; siz de kendinizi asla hafife almayın, kendinize güvenin ve yılmadan amaçlarınıza sarılarak yürüyün.
Unutmayın, dünyayı güzellik kurtaracak.
Reklam
Düşünmeye itiyor bu roman insanı, sorgulamaya itiyor.
Açık bir zihin ve farkındalık ne kadar önemlidir?
Dik bir duruş neden gerekli bu kadar?
Ya toplumsal hafızanın unutkanlık hastalığına ne demeli?
Yönlendirilmiş toplumların zihinleri uyuşuk bireyleriyiz.
...
İnsana en huzur veren yerler hep insanların, medeniyet denilen şeyin ulaşmadığı yerlerdir.
Huzur oradadır, dayanışma oradadır, yeşil oradadır, mavi oradadır, orası gözümüzü kapattığımızda hayal ettiğimiz yerdir.
Medeniyeti götürdüğümüz yerde ise hırs vardır; bizi kendi kanımızın tadında sarhoş eden, bizi öldürecek olan harese.
Bu durumda medeniyet dediğimiz aslında güçlü olanın amaçlarına göre şekillenen bir yapı mıdır?
Livaneli hislerin adamıydı bence. Müziği ile kitapları ile filmleri ile bir şeyler hissettirmekti amacı. Hissettiği şeyleri hissettirmek, sesini duyurmak. Ey özgürlük diye bağırttı yeri gelince, bazen de gözlerin diyerek sessizleştirdi bizleri.
Bu kitapta da mezapotamyanın acılarını göstermiş, hissedemediğimiz ancak bildiğimiz gerçekleri hissetmemizi sağlamıştı. Haber bültenlerinden duymaya alışık olduğumuz savaş gerçekleri. Ne kadar hissediyoruz peki aslında?
Bence bu kitabı okumadan ne kadar hissettiğinize karar vermeyin.
Önyargıları ve tabuları yıkan eserlerden. Kim olduğumuzun değil de ne düşündüğümüzün önemli oluşunu hatırlatan kitap. Sesi duyulmayan güzel insanları hatırlattı.
Bunları düşünmemi sağlayan an hikayemizin kahramanının kapı açılana kadar konuşabilir olması ancak kapı açıldığında konuşamıyor.
Baskı dönemlerinde müstear isimlerle halka sesini duyurmaya çalışan, gerçekleri anlatmaya çalışan yazarlarımız gibi. Onların da kim oldukları bilindiği an sesleri kesilmeyecek miydi?
