“Babam ellisinde öldü,
ben de böyle tez mi öleceğim?”
diye düşündü.
21 yaşındayken.
“İşsiz kalırsam” diye düşündü
22 yaşında.
“İşsiz kalırsam” diye düşündü
23 yaşında.
“İşsiz kalırsam” diye düşündü
24 yaşında.
Ve zaman zaman işsiz kalarak
“İşsiz kalırsam” diye düşündü
50 yaşına kadar.
Yaşadığımız mekanlar ve zamanlar, insanın biricik varlığını siliyor ve onu kolaylıkla ikame edilebilir, kenara atılabilir, gözden çıkarılabilir bir “şey”e dönüştürüyor. Sen “şeyleşme”ye karşı dur dostum, bir derdin olsun bu dünyada, derdini sevenlerden ol.