Hikayelerimi tamamlayana kadar, hiç ölmeden dinlerdi. Bense neden bahsettigimi anlayıp anlamadigini hiç umursamazdım. Sanırım sadece konuşacak birini istiyordum. Bu halimle kendimi evimde hissedebileceğim bir yer sunan tek kişi mieko’ydu. 
Ömür boyu yanımda olacak bir hayat arkadaşı bulabileceğimi sanmıyordum. Bunun nedeni sadece arkeolojiy olan takıntım değil, aynı zamanda kendi ilgi alanlarım dışında hiçbir şeye önem vermeyişimdi. Kendinden başkasını düşünmeyen biri olarak başkalarını mutlu edebileceğimi hayal edemiyordum.
Bu insanlar… Bu insanlar… Bu insanların boş bakışları ve ruhsuz yüz ifadelerini içimden çıkarıp atmalıydım, ama fırınım yoktu. Malzemelerim, spatulam, keskim…