Tülay Mecitoğlu
@mecitoglu
Mersin, 11 Aralık
23 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Kahve sırası beklerken göz ucuyla dikkatimi çekti bu kitap, inceledim. Sürekli söylediği lafını da tekrarlayalım.
“Ancak öbürgündür benim olan,kimileri öldükten sonra doğar.”
Reklam
Puan vermedi
Her okur , kendi ruhunun yakasına yapışan bir kitap arar, benimki de bu.
Boşlukta hissettiğiniz bir zaman belki daha iyi anlayacaksınızdır kitabı.
Belki de kendi otobiyografini okuyorsundur
Bu kitabı okudukça gerçekten 1948 yılında yazıldığına inanmakta güçlük çekeceksiniz. Her ülkenin başına bir defa da olsa büyük biradere benzer bir siyaset adamı gelmiştir veya gelecektir. Günümüzle bu kitabı bağdaştıramayacak, benzer özellikler bulamayacak bir okurun olacağını düşünmüyorum. Sevgiyi siyasal bir eyleme çeviren, başkaldırmadan monoton yaşamayı normalleştiren,farklılıkları dışlayan,amaçları sadece hayatta kalmak olan insan kalmayı unutan bir parti düşünün. Özgürlüğü, yeniliği düşünce suçuyla taçlandıran bir lider düşünün. Ve buna körü körüne bağlı olan proleterleri. Düşündünüz mü? Bilinçsizliğin ve buna dayanacak olan güçsüzlüğün getireceği zararları hiçbir halk kolay kolay kaldıramamıştır ve kaldıramayacaktır. Umarım iki kere ikinin dört ettiğini haykıracak kadar özgürüzdür!
Erkek arkadaşımın tavsiyesiyle okuduğum bu kitapta, aşkın bir takıntıya dönüşünce bıraktığı yaraları gözlemledim. Bir kadının bir adama duyduğu karşılıksız aşk.. Aşık olduğun adamın seni ve paylaştıklarınızı yıllar sonra bile hatırlamaması..Senin her şeye rağmen onu tekrar görebilmen için yaptığın fedakârlıklar.. Hâlbuki tüm duygular gözlerde saklı değil midir? Kırk yıl da geçse tüm o duyguları dün yaşamışcasına görmez miyiz o çift gözde? Kitabı bitirdiğimde kadına yaşadıklarından dolayı üzülmekle kalmayıp, adamla konuşacak cesareti olmamasından dolayı da sinirlendim. Tavsiye üzerine okuduğum bu kitabı ben de sizlere tavsiye ediyorum.
