Kime bırakayım bunca sevinci
damarlarımda tomurcuklanan,
bu bereketi, bu bereketsizliği
bana Doğa’dan armağan?
Büyük bir nehirdim ben akıp duran
sert taşlarla dolu
gecenin berrak seslerinin yankılandığı
günün karanlık şarkılarının,
kime bırakabilirim o zaman
bunca çok, bunca az şeyi,
nedensiz bir sevinci,
denizin ortasında yalnız bir atı,
rüzgârı dokuyan tezgâhı?
Yeryüzünde bana böyle tertemiz bir sevgiyle bağlı olan tek varlık sensin. Ruhumdaki yaraları bu güzel merhemle sarıyorum ben, Jane: senin sevgine inanıyorum.