FIRAT
@medicateme
ne eksik ne fazla hayat dediğimiz şeyin manası bundan öte değil
Şu anda okuduğu kitap
Yüzyıllardır bilinen bir şey, farklı bir anlatı yoktu ve genel olarak beğenmedim. Bu kadar kısa olmasına rağmen beni hiç içine çekmedi ne yazık ki. Bahsedildiği gibi öyle ahım şahım öngörülerde de bulunmuyor Jack London.
Çevirmenden notlar kısmında kapitalistlerin yaptıklarına değinilmiş de bu kitabın da Coronavirus zamanı iyi satar diye piyasaya sürülmüş olduğunu unutmuşlar.
Sadece son iki sayfası dikkate değer ki orası da yüzyıllardır bilinen bir hikayeden bahsediyor: Her şey tekrarlar.
Treplev Aynı Ben
Okuduğum en şok edici sonlardan birine sahip bir kitap oldu ve bu dehşet verici bir şekilde harikaydı.
Aktris anne karakteri o kadar sinirimi bozmayı başardı ki uzun zamandır hiçbir kitap karakterine böylesi sinirlenmemiştim. Treplev ise harika işlenmiş, birçok noktada kendisini çok iyi anladım ve üzüldüm.
Böylesi kısa bir tiyatro eserinden bu kadar duygu yüklü ve sert bir şey beklemiyordum gerçekten. Kesinlikle tiyatroda izlemek istediğim bir oyun, umarım en kısa zamanda izlerim.
Önsöz: Aynı yerde çalışarak (ikimiz de öğretmeniz) kendimizi yıprattığımız, tabiri caizse kitap kurdu olan bir arkadaşımın kitabı ödünç vermesi üzerine okumaya başladım.
Kitap her ne kadar gotik korku olarak geçse de ben sadece psikolojik bir novella olarak görebildim ve bir mürebbiyenin yaptığı kuruntuları okudum. Kitabı bitirdikten sonra birkaç yerde hakkında yazılanları okudum ve mürebbiyenin gördüğü hayaletler gerçek miydi yoksa değil miydi gibisinden düşünceler yazılmıştı fakat bence üzerine düşünülmesi gereken olay; hayaletlerin gerçek olup olmaması değil, üzerine gereğinden fazla düştüğümüz şeylerin bizde nasıl bir kuruntuya ve sanrıya sebep olabileceğidir. Bu kuruntular ve sanrılar da bizi yavaş yavaş tüketiyor ve hem kendimize hem de çevremizdekilere ciddi zararlar verebiliyoruz. O yüzden hiçbir şeyin/kimsenin üzerine fazla düşmemek gerekir, benim bundan çıkardığım kıssadan hisse budur. Muhtemelen bu kitabı da ikonik yapan şey bu kadar farklı yorumlanabilir olmasında gizli.
Daha önce başkahramanı yaşlı birisi olan roman okumamıştım, o yüzden bu bir ilkti benim için. Hal böyle olunca tüm yazılanları bu düşünceyle okumak (aynı zamanda kitabın yazarı rahmetli Auster da benzer yaşlardaydı) güzeldi. Dedem ya.
FAKAT, KEŞKE AMA KEŞKE başkahramanımız Baumgartner daha çok geçmişe dalsaydı ve geçmişteki anılarını düşünseydi.
Gerçek hayatta da büyüklerden anılar, tecrübeler vs. dinlemeyi seven biri olarak; işte o zaman kitap benim için 10/10 olabilirdi ama bu haliyle de gayet okunur bir kitap olmuş. Bu vesileyle tekrardan Auster dedeme rahmet diliyorum.
New York üçlemesini okuduktan sonra gaza gelip yazarın bu kitabını da satın aldım hemen. Her ne kadar aynı tür olmasa da beklediğimi bulamadım ne yazık ki. Ana teması rastlantı olan bu küçük öyküler yazarla tanışmak için ideal fakat öncesinde tanıyanlar için çok da gerekli değil bence. Yine de üçlemenin çıkışını vs. öğrenmek güzeldi.
