Mehmet erzi
@mehmeterzi
''Ben yalnız kalmalıyım.Başka çarem yok.''
Reklam
Nasıl bir öfke kabarmışsa içimde,elimdeki kaşığı kırdım ve tahammül etme günlerine geri döndüm.
Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek...
İğrenç bir burukluk vardı içimde. Sürekli yüzüm ekşiyordu. Sürekli midem bulanıyordu. Kendim dâhil her şeye anlamsızca ve manasızca bakıyordum.
Benim bu dünyada ne işim var diye sorgulamaktan başka bir boka yaramıyordum. Daha kötüsü de bu soruya insan vermeyince tuhaf bir hüzün kaplıyor bedeni.
"Sığındığın insanlar tüm kemiklerini kırdığında daha fazla incinmemek için herkese kötü yaklaşıp bir duvar örmek zorundasındır.."
Reklam