Fırçalı Okur
@mehtapgundogan
38 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Alaycı Kuş1000Kitap
Açlık Oyunları serisi, kurgusu ve akıcılığı ile pek sevdiğim serilerden. Ama son kitapta umduğum bitişi bulamadım. Prim'in ölmesini istemedim belki de. Tüm serüvenin bunun olmaması uğruna başlaması ama bu sondan kaçılamamış olması belki de sonu içime sindirmeyen şey. Son bölüm biraz da aceleyle yazılmış bir dizi finali hissi veriyor bana. Sona yavaş yaklaştık ama son dönemeçte aniden gelişti pek çok şey.
Yine de kitaptan keyif aldım. Oldukça akıcı bir şekilde okunuyor, merak uyandırıyor, kahramanlarla bağ kurduruyor.
Son kitabı diğer kitaplardan çok uzun zaman sonra okumuş olmama rağmen, olaylardan kopmamış hissetmem bile güzeldi. Bu kitapla birlikte, bir gün tekrar buluşmak üzere veda ettim Panem halkına.
Reklam
İstiridye Korsanları1000Kitap
İstiridye Korsanları, dili oldukça sade, macera ve öğreti içeren bir gençlik kitabı. Kahramanımız Joe ile birlikte sıcacık bir serüven yaşadım, bununla birlikte denizcilikle ilgili bazı terimleri öğrendim. Terimler, benim okuduğum baskıda, kitabın arkasındaki sayfalarda yer alan sözlükte açıklanmış, oradan takip edebiliyorsunuz.
Keyifle okudum, serisi olsun Joe'nun sonraki hayat tecrübelerini de bileyim isterdim.
Kitaba böcek metaforunun ne şahane bir düşünce olduğu düşüncesiyle başladım. Okurken ve bitirdiğimde de bu düşüncem değişmedi. Kitap boyu kullanılan dil oldukça akıcı, tek solukta okunabilir. Her okuyucu, kendi dünyasına göre, göndermelere anlamlar yükleyebilir ve kendi iç dünyasına göre Gregor'un, yani baş kahramanımızın, yerine kendini koyabilir, onu anlayabilir.
Bilmiyorum nedendir, daha farklı bir son bekledim sadece. Ah, Gregor.
Amok koşucusu ne demektir fikrim yoktu, amok hastalığını da bilmiyordum. Bir yabancının, bir doktorun, bir güvertede anlattığı hikayesi bana bunu öğretti. Hikayesi öyle akıcı bir dille anlatılmış ki, çoğu zaman betimlemelerden oldukça sıkılan ben, bu anlatımdaki betimlemelerden hiç sıkılmadım. Stefan Zweig'ın Bilinmeyen bir kadının mektubu kitabında da benzer bir anlatımı vardı ve onda da benzer hislere sahip olmuştum.
Belki bunu söylemek için daha fazla Zweig kitabı okumalıyım ama çok da dallanıp budaklanmayan, aslında oldukça durağan gibi duran olayları, sıkmadan, ufak meraklar uyandırarak anlatan ve kitap bittiğinde, şaşırtıcı bir sona sahip olmasa bile, okuyucuda keyifli bir tat bırakan bir tarzı var Stefan Zweig'ın.
Zacharius Usta, insanın, dünyada, iyi ve kötü arasında ince bir çizgi üzerinde durduğunu vurgulayan bir hikayeye sahip. Ve bu hikayede, bu ince çizginin dengesini belirleyen şey kibir. Ün ve insanı başkalaştırması, kendinden uzaklaştırması.
Oldukça akıcı bir dili var.
Olay örgüsü, sayfa sayısı çok fazla olmasa bile okuyucuyu meraklandırıyor.
Vermeyi amaçladığı düşünceleri doğru şekilde okuyucuya geçirebiliyor.
Sonunun birazcık sönük olduğunu düşünüyorum yalnızca. Belki biraz daha fantastik bir son olabilirdi.
Reklam