Hayatının direksiyonuna geçmeye hazır mısın?
Bırak Yapsınlar, tam anlamıyla bir kişisel gelişim kitabı.
Mel Robbins, başkalarının hayatımıza yön vermesine izin verdiğimiz anları öyle net anlatıyor ki, okurken insan kendi sınırlarını, kendi “hayır” diyemediği yerleri fark ediyor.
Kitabın en güçlü mesajı şu:
Her olayı kişisel almak zorunda değilsin.
İnsanların davranışları çoğu zaman seninle ilgili değil; onların kendi korkuları, kendi hikâyeleri, kendi sınırlarıyla ilgili. Bu farkındalık, yükü hafifleten bir şey.
Robbins ayrıca hayatın değişkenliğini çok gerçek bir yerden ele alıyor.
Durumlar değiştikçe çevrenin de değişmesi, ilişkilerin dönüşmesi, bazı insanların hayatından çıkması… bunların hepsinin normal olduğunu hatırlatıyor.
Değişime direnmek yerine, dalga ile birlikte hareket etmeyi, yani esnek olmayı, akışa güvenmeyi öneriyor.
Okura sıklıkla şunu soruyor:
“Başkalarının beklentileriyle mi yaşıyorsun, yoksa kendi hayatının direksiyonuna geçmeye hazır mısın?”
Mel
Olaylar çok hızlı gelişti ve bunlar ne ara bu kadar yakınlaştı diye düşünebilirsiniz. Fakat buna rağmen okuduğum çoğu kitabın aksine bu kadar güçlü bir kadın karakter görmedim ben!!! Sırf bu his için okumaya değer. Hemde seri halinde daha ne olsun?Dikkat edin Mel sizide ayağınızdan vurabilir!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsan sadece kendileri isterse değişebilir
Bu kitabı gerçekten çok sevdim ve çok pratik buldum. Kendi arkadaşlıkta aradığım yakınlığı bulamama takıntıma resmen ışık oldu ve arkadaşlıkta "mesafe yakınlığı, enerji,zaman" formülü gerçekten bana perspektif kazandırdı. 20 lerin başındayken bu kitabı okumam fazla empatik olan benim için çok yararlı olduğuna inanıyorum. Okuyun !!!!
kitap size bilmediginiz bi sey anlatmiyor, daha cok ana fikri surekli pekistirmek uzerine yazilmis, “let them” demeyi ogrenince hayat gerçekten cok daha yasanilasi bence, farkinda olmadan uyguluyormusum, bu kitap bana ekstra olarak farkli alanlarda bunu nasil uygulayacagimi gosterdi, okunabilir ama hayatimi degistirdi diyemem
Mü-kem-mel!
İlk kitap ile ilgili yaptığım incelemeyi okuduğunuz takdirde bu seriyi ne kadar sevdiğimi zaten anlayacaksınız:) Asker kurgusu sevmeyenlere bile önerebileceğim bir seri çünkü gerçekten de AİLE KELEŞ'Tİ...
keleş timinin her bir sahnesini okurken o kadar içiniz ısınıyor ki sanki kendi ailenizmişçesine bağlanıyorsunuz her bir askere. Diğer taraftansa Turan ve Sezinin ( kaza, kazanın zedesi) ilişkisini okumak da size inanılmaz keyif veriyor:) uzun lafın kısası okuyun okutturun :)))
Puan vermedi·224 syf.·
2026 34. kitabı
Jean-Michel Valantin'in bu kitabı gerçekten tam anlamıyla bir odaklanma ve deşifre etme eseri. Sinemayı sadece bir eğlence veya sanat dalı olarak değil, doğrudan Amerikan jeostratejisinin ve milli güvenlik devletinin ana aktörlerinden biri olarak ele alması, olaylara bakış açısını tamamen değiştiriyor.
Yazarın kitapta ortaya koyduğu en net gerçek, Pentagon ile film stüdyoları arasındaki o kusursuz senkronizasyon. Hollywood'un ürettiği yapımların, dönemsel olarak Washington'ın ihtiyaç duyduğu "tehdit" algısını nasıl inşa ettiğini çok iyi örnekliyor. Soğuk Savaş yıllarından uzay istilası filmlerine, oradan Körfez Savaşı ve terörle mücadele konseptine kadar, askeri operasyonların ve savunma bütçelerinin kitleler nezdinde meşrulaştırılması sürecini adeta bir dişli çark sistemi gibi gözler önüne seriyor. Kitabın içindekiler kronolojisine baktığımızda zaten Soğuk Savaş'tan 11 Eylül eksenine kadar Pentagon'un her dönem ihtiyaç duyduğu yeni tehdit algısının (Sovyetler, Saddam, siber tehditler veya uzaylılar) Hollywood eliyle nasıl taze tutulduğunu adım adım göreceğimiz anlaşılıyor. Girişte bahsettiği 2003 Irak işgalindeki kadın asker Jessica Lynch hikayesi sinema ile askeri stratejinin nasıl tek bir vücut haline geldiğinin kusursuz bir kanıtı. Tek bir kurşun bile atılmadan biten bir operasyonun, daha saatler geçmeden Hollywood yapımcıları tarafından "Er Ryan'ı Kurtarmak" tarzı bir medya destanına dönüştürülmeye çalışılması aslında her şeyi özetliyor. Yazarın burada tespit ettiği en çarpıcı şey, bu durumun toplumda artık büyük bir şaşkınlık bile yaratmaması. Çünkü kitleler, Amerikan strateji mekanizması ile sinemanın bu sürekli diyaloğunu kanıksamış durumda. Yazarın Fransız sinemasıyla yaptığı kıyaslama da Amerikan sisteminin benzersizliğini anlamak açısından çok değerli.
