Melike Buse Büyükbaş
@melikebuseb
hislerime denk gelen
Şu anda okuduğu kitap
"...ele alınması gereken temel konu genellikle kendini suçlamadır. Travmanın kendi hataları olmadığını, bunun kendilerinden kaynaklanan bir eksiklik olmadığını ve başlarına gelen bu şeyi kimsenin hak etmediğini kabul etmek."
"Öfke sonunda yaşandıktan ve haklı bir nedene dayandığı anlaşıldıktan sonra yatışır. Oysa haksız olan, suçsuz insanlara kaydırılan öfke sonsuzdur, hiçbir zaman dinmez. Gerçekleri örterek onları algılamamızı engellediği için, aklımızı karıştırır. Bilinç dışına itilmiş ve acımasızlığı tüm kapsamı ile bedenin belleğinde saklanmış olan bir öykünün yıkıcılığından kaynaklandığı için yıkar geçer. Ruhu zehirler, akla hizmet eden belleği yıpratır."
"Pek çok insan suçluluk duygusunu, ana/babanın beklentilerine cevap verememiş olmanın ezikliğini ömür boyu taşır. Bu duygu ana/babanın ihtiyaçlarını tatmin etmenin çocuğun görevi olmadığı sonucuna varan tüm bilimsel yargılardan daha baskındır."
"duygularla çocukluk olguları arasındaki ilişkiler kavranıp sindirildikten sonra, bunların geçmişin koşullarında ne kadar anlamlı ve haklı olduğu anlaşılır ve süreç başarılı bir şekilde tamamlanmış olur. Fakat bu çözüm işlemi eksik kalır ya da gerçekleşmezse hasta aynen bir uyurgezer davranışı ile gidip 'eliyle koymuşcasına' yeniden ana/babasına çok benzeyen dolayısıyla onu anlama imkanından yoksun kişiler bularak, onlarla ilişki kurar. Çocukluk ortamını böylece yeniden oluşturarak bu kişilerin kendisini anlamalarını sağlamak, bu koşullarda asla mümkün olmayanı oldurmak için çabalamaya başlar."