Asil’in zihni, son kez konuştu.
“Azledildin. Her şey bitti. Bundan sonra düşünmeyecek, bilmeyecek ve yaratmayacaksın.”
Sonra yeniden başladı. Hepsi birden. Taşlar çatladı. İçlerinden sesler ve bedenler çıktı. Aldığı son nefesi vermeden önce, Asil’in açık gözleri, karşılaşmaları eş bir mucizeyle, Yahya’yı gördü. Çocuğun sol gözü mavi, sağ gözü yeşildi. Asil güldü. Asil öldü.