Palto giymeye üşenirken bu koca dünyayı sırtımda nasıl taşırım ben? İçinde bulunduğum durumu kimseye anlatamam. Sen de anlamazsın ben bile anlamıyorum ki başkasına nasıl anlatırım?
Kafka..
Anlamıştı ki aşk, geniş, inkâr edilmez bir iyilik ve doğruluk kaynağı olduğu kadar, aşırılık yada yanlış anlama halinde çirkinliklerin, sahteliklerin de kaynağıdır.
İyi tarafı hangisi, kötü tarafı hangisi idi? İki taraf birbirinden nerede ayrılıyordu?
Kim için yaşayabilirim, hangi gaye için? Neyi arayacağım? Ne için savaşacağım?
Neyin rüyasını göreceğim? Hayatın çiçekleri döküldü,
sade dikenleri kaldı...
Okuduğu kitaplarda kendi düşüncesinin ve duygularının yankılarını,
bir gün önce söylediği kelimeleri buluyordu. Sanki yazar onun kalbinin atışlarını dinlemiş de yazmıştı..