merve
@meliory
treat people with kindness
Şu anda okuduğu kitap
Beş Küçük Domuz - Kitap Yorumuİnceleme
“Gerçek daima günün birinde ortaya çıkar, hatta bazen yıllar sonra..”
Adalet yerini bulana kadar bazen kimileri haksızlıklarla yüzleşmek zorundadır. Asıl suçu olan kişiler kendini haklı çıkarırken, masumlar işlemedikleri suçun cezasını çekmek zorunda kalır. Yine de, adalet öyle ya da böyle bir gün yerini bulur ve gerçekler eninde sonunda açığa çıkar.
Ressam Amyas Crale'in zehirlenerek öldürülmüş ve yapılan soruşturmalar sonucunda cinayetin sorumlusu Caroline Crale olarak belirlenmiş ve dava bu şekilde kapatılmıştır. Artık hayatta olmayan Caroline Crale katil kimliğiyle hatırlanmaya devam etmektedir. Ancak bu vakadan 16 yıl sonra Crale çiftinin kızı Carla, bu davayı tekrar gün yüzüne çıkartmaya karar verir. Cinayet işlendiği zamanlar 5 yaşında olan Carla, 21 yaşına geldiğinde bu olayın hâlâ içinde bir yara olarak kaldığını ve 16 yıl önce bu davanın gerçek sonucuna ulaşılmadığını öne sürerek konuyu tekrar gündeme getirir. Annesinin tamamen iftiraya maruz kaldığını düşünen Carla, babasını kimin öldürdüğünü öğrenmek isteyerek adaleti sağlamak için dedektif Hercule Poirot ile durumu görüşür.
Agatha Christie romanlarının pek çok hikâyesinde davalarda asıl suçluyu gün yüzüne çıkaran ve olayların detaylarını müthiş zekâsıyla gözler önüne seren Hercule Poirot bu defa geçmişte kalmış bir olayı açığa çıkartmaya çalışmaktadır. İçinde bulunduğumuz anlarda ortada deliller mevcutken, şüphelilerle daha rahat bir iletişim kurma olanağı varken dosyası kapanmış bir davayı tekrar gün yüzüne çıkartmak pek kolay değildir. Hercule Poirot için de bu durum göründüğünden zor da olsa dedektifimiz yine çevresindeki eleştirilere, söylentilere kanmayarak davayı üstlenmeye karar verip gerçekleri açıklığa kavuşturmak için kolları sıvıyor.
Agatha Christie ile daha küçük yaşlarda tanışma fırsatı
Home Body - Kitap Yorumuİnceleme
“i will never have
this version of me again
let me slow down
and be with her”
Rupi Kaur'dan okuduğum üçüncü şiir kitabı olan 'Home Body'; aşk, travma, iyileşme, kadınlık ve göçmen konularını ele alan şiir seçmelerinden oluşuyor. Kaur, daha önceki kitaplarında da bu konulara değiniyordu ancak bu kitabında kadınlığa dair biraz daha vurgu yapmış. Hem kendi yaşadığı sorunlardan yola çıkmış, hem de toplumda bu sorunları yaşayan insanların sesi olmaya çalışmış.
Şairden daha önce 
Milk and Honey ve 
The Sun and Her Flowers kitaplarını okumuştum, açıkçası bu kitap da çok farklı hissettirmedi. Genel olarak aynı temalar üzerine, aynı tarzda yazıyor. Farklı konu başlıkları altında toplanıyor gibi gözükse de çok değişiklik yok. İncelemelerim kısmında 'The Sun and Her Flowers'ın yorumu da var. Orada da şiirlerin aslında tam olarak şiir gibi adlandıramayacağımız sözlerden oluştuğunu belirtmiştim. Edebi dile yer verildiğini söyleyemem. Daha basit tarzda yazılmış ancak içi boş olmayan da pek çok söz var. Bende edebi olarak ya da konu açısından pek duygu uyandıran sözler olmadı bunlar, tamamen şairin yazım tarzıyla alakalı olarak. Ancak böyle toplumsal konular hakkında da bir şeyler yazılması, konuşulması gerektiğini düşünerek tamamen boş ve önemsiz gördüğüm bir kitap olmadı. Belki daha etkileyici bir tarzda yazılsaydı daha çok etkilendim ama yine de okumam iyi oldu diyebiliyorum. Üst üste 2 şiir kitabını okuyup özellikle toplumda kadın olmak üzerine yazılan bu yazıları okumak beni feminizme dair daha derin eserler okumaya teşvik etti.
Rupi Kaur, 'instapoet' etiketiyle daha çok ünlendiği için daha fazla eser yazmaya devam ederse de tarzını çok değiştireceğini düşünmüyorum ama biraz daha tarzına yenilik katıp daha geliştiğini görmeyi isterim.
Kitabı tavsiye edip etmeme konusuna gelirsem, yazım tarzının
Milk and Honey ve The Sun and Her Flowers kitaplarını okumuştum, açıkçası bu kitap da çok farklı hissettirmedi. Genel olarak aynı temalar üzerine, aynı tarzda yazıyor. Farklı konu başlıkları altında toplanıyor gibi gözükse de çok değişiklik yok. İncelemelerim kısmında 'The Sun and Her Flowers'ın yorumu da var. Orada da şiirlerin aslında tam olarak şiir gibi adlandıramayacağımız sözlerden oluştuğunu belirtmiştim. Edebi dile yer verildiğini söyleyemem. Daha basit tarzda yazılmış ancak içi boş olmayan da pek çok söz var. Bende edebi olarak ya da konu açısından pek duygu uyandıran sözler olmadı bunlar, tamamen şairin yazım tarzıyla alakalı olarak. Ancak böyle toplumsal konular hakkında da bir şeyler yazılması, konuşulması gerektiğini düşünerek tamamen boş ve önemsiz gördüğüm bir kitap olmadı. Belki daha etkileyici bir tarzda yazılsaydı daha çok etkilendim ama yine de okumam iyi oldu diyebiliyorum. Üst üste 2 şiir kitabını okuyup özellikle toplumda kadın olmak üzerine yazılan bu yazıları okumak beni feminizme dair daha derin eserler okumaya teşvik etti.
Rupi Kaur, 'instapoet' etiketiyle daha çok ünlendiği için daha fazla eser yazmaya devam ederse de tarzını çok değiştireceğini düşünmüyorum ama biraz daha tarzına yenilik katıp daha geliştiğini görmeyi isterim.
Kitabı tavsiye edip etmeme konusuna gelirsem, yazım tarzının