Bir yandan sanıyoruz ki ölümümüz kimseninkine benzemeyecek, herkes bir başka üzülecek cami meydanında. Mezarlıktan kimse evine dönmeyecek. Her rakı masasında kadehler bize kalkacak ve dolacak gözler. Yaşamak biz olmadan kimseye tat vermeyecek.
Kalp demişken...
o nasıl?
Yoruldu mu artık
Kanamaktan?
Kanmaktan?
Yanmaktan?
Vazgeçti mi,
Kendini buruşturulup bir kaldırım
kenarına atılmış,
Boş ve depozitosuz bir pet şişe sanmaktan?
Ev temizdi. Çocuk kahvaltısını etmişti. Öğle yemeği vardı, olmayabilirdi. Yataktan doğrulacak gücü kendinde bulamayan kadın son gücüyle her şeye yetmeye çalışıyor olmalıydı. Ama kendisini ayakta tutacak gücü kalmamıştı. Bitik kadın. Her kadın ömrünün bir yerinde işte böyle bitirilir.
Zaten intihar suçunu başarabilenleri tutup geri getirebilseler, yargılarlardı. Emin olun. Çünkü intiharda bir başkaldırı görür onlar.....
Ayrıca birinin intiharına, ötekiler neden üzülür bilmem. Belki o intihar eden kişi de siz hala hayattasınız diye kahroluyordu.