Melis Esim Çatal
@melisesim
Reklam
bestenigarİlişkiler
Ansızın alınca hayat sevdigini, yara olur insan vücuttan bir yara. Dikenli tellere dolanmış gibi ne yanına baksan kanar. Avucunda soğusa da sevgilinin elleri hiçbir zaman yeterince vedalaşılmamıştır. Iste beterdir bu, ölümden de canin kaybetme korkusundan da. Büyük harflerle yazılır acı. Derme çatma kaygılar koşarak uzaklaşar. Delirmenin kucağında bir Braf tedirginliktir yaşamak o zaman Odalann hiç bitmeyen aydınlığı, uykuya muhtaç gözler kan çanağı...Yakını asla görmez, sadece ufka bakar mucize dilenerek. Gelişine bir yaşamadır başlar. Vitesi boşa alınmış hayat, denk gelen yokuştan aşağı yıldız gibi kayar. Oysa ölüm düşünülen bir durumdur hep önceleyin. Bazen anımsanan bir sızıdır. Belki de cenaze törenlerinde musalla taşına yatırılmış düşünce... Ansızın en sevdigi yerden dikildiğinde karşına, bildikleri yetmez insana. Mezarlığa nazır yaşasa bile hazrlıksızdır. Düşündükleri aklına konuştukları ağzına sığmaz. Kırıcı sözlerini hatirladıkça kanar boğazı. Söylenmemiş sözlerse çıldırır dudakta. Ölümü uzaktan bekleyen her zihnin sonu budur. Ama nereden bilsin insan? Yaşamak dediğin sonsuz gibi yaşamaktır. Bunu bin kez söylese kendine derman olmaz derdine. Gerçekle işi yoktur çünkü yitirenin. Saatin akrebini söküp atmıştır artık. Yelkovanı boşuna debelenip durur, aynı saate sıkışır hayat. Bir ceset iki ölü. Toprak atıldığı zaman çicegi burnunda aşka. Her hasret aynı degil çünkü mesafeler başka.
Yok Olmak
bıraktığımız gibi bulamıyoruz hiçbir şeyi, ne acı. Tam biz büyürken birileri gelip siliveriyor çaktırmadan bütün izlerimizi. Unutulsun bunlar der gibi, geçmişiniz yok, geleceğiniz de benim der gibi, bugünün de yarının da sahibiyim der gibi. Tek bir tuğla, bir duvar yahut bir ağaç saklıyor varlığımızı, biliyorlar, onu da yok ediyorlar. Düşüncelerden başka sığınacak bir cumbalı evimiz kalmıyor günlerin sonunda. Pencereden annemiz bağırmıyor, babamız işten dönmüyor, yoruluyoruz ve bizde unutuyoruz. İşte buna yok olmak deniyor yok oluyoruz.
Merhaba dünyaİlişkiler
Babam da buralarda bir yerde... Bazen beni izliyor. Belli etmemeye çalışsa da korkuyor. Ama ne korkusuyla ne de benimle ilgileniyor. Çünkü bir çocukla da bir korkuyla da ne yapacağını pek bilmiyor. O adamlardan biri galiba babam. Çocukken korkmuş ve korkması yasaklanmış çocuklardan. Büyüdükçe kendine çocuk olmayı ve korkmayı yasaklamış babalardan... Oysa insan en çok kendine yasakladığı duygularla savaşır. Hissedilmesin diye uğraşılan duygu en olmadık zamanda insanı ele geçirir. Bunu babama anlatmak istiyorum ama beni duymuyor. Ben büyüdükçe beni duyacak mı diye merak ediyorum. Oğluyla yeniden var olan babalardan mı yoksa oğlunun varlığıyla ortadan kaybolan babalardan mı olacak acaba? Öğrenmek için doğumumu bekliyorum. Annem kadar cesur babam kadar korkak hissediyorum kendimi şimdi.
Reklam