Tahayyülname
@melitmt
48 okur puanı
Kasım 2016 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ve belkide bir satranç tahtasıdır dünya. Tercihler ayırırken bizi bizden, ölmek değil ama "nasıl ölmek" sorusu "insani koşullar" olarak cevaplanmazsa geriye tartışacak hiçbir şey kalmaz. Asırlar sonra bile aynı sorulara cevap arıyorsa insan, gerçekten "insanlık" var mıdır?
Ve hala oynuyorsak, şah çekilmemiş demektir. "Denemeye devam edeceğim. Taa ki herşey daha iyi olana kadar. Asla vazgeçmeyeceğim..."
Bir klasik bir başyapıt, sayfa sayısına rağmen olay bütünlüğü muazzam. Sıkılmadan sonra sonra diye bitiveriyor.
Yazarın akışı bölerek yaptığı açıklamaları ben severek okudum. Tasvirler muazzam.
Bütün kişilerin temelde Jean Valjeana’a bağıntısı ve bu kurgunun muhteşem olması.
Waterloo savaşını tasviri, barikat savaşlarını tasviri ve Enjolras’ın gözünde ki adanmışlığı 21. yy da hissetmenin verdiği heyecan.
Fransız devrimini tarihte okurken nasıl oldu bitti diye okuyoruz fakat arkasındaki ve önündeki yıkımları, adanmışlıkları görmezden geliyoruz. Reform ve restorasyon ilk kez zihnimde bu kadar oturdu.
adalet ve eşitlik kavramı Jean Valjean ve Javert ile özdeşleşti sanki, bir ruh kaç dönemeçte arınır kötü insan yaftasından ve javert inandığı her doğrunun başka bir yönü olduğunu ölümle eş değer görebilir.
Bu köhnemiş kurumların varlıklarını sürdürme konusundaki inadı, bozulmuş bir parfümün saça sürülmesi konusundaki ısrarına, yenilmek isteyen bozuk balığın kibrine, yetişkin bir insana çocuk elbisesi giydirmenin sıkıntısına ve canlıları yeniden kucaklamaya gelecek cesaretlerin şefkatine benziyor. “Nankörler!” diyor giysi. “Sizi soğuk havalardan korudum. Beni artık neden istemiyorsunuz?”, “Ben açık denizden geliyorum,” diyor balık. “Ben eskiden güldüm,” diyor parfüm. “Ben sizi sevmiştim,” diyor ceset. “Ben sizi uygarlaştırmıştım,” diyor manastır.
Tüm bunlara tek bir cevap verilebilir:
“Bir zamanlar...”
