Melodi Ünlü
@melodiunlu
Sınırların olmadığı bir çocukluk, bir çocuğun omuzlarına binebilecek en ağır yüktür.
Annesi ile gereğinden fazla şey paylaşan, bir hayatı ortak yaşayan her genç kızın hikayesidir bu kitap. Domenica'nın hikayesi ilham verici ve kadınlar cephesinde birleştirici geliyor bana. Eminim anneyle büyüyen bütün kadınlar anlattıklarından en azından birkaçını deneyimleyerek büyümüştür. Nikki'nin madde bağımlısı annesi bizim kültürümüzde şekil değiştirip farklı bağımlılıklara sahip olarak çıkıyor karşımıza. Arkadaş çevresindeki sapık yaşlı amcalar akraba sıfatıyla boy gösteriyor ailelerde. Sınıf farkından yediği ilk arkadaş darbesi bazen 'ev' iken bazen sahip olunamayan objelerden vuruyor çocukları. Statün ne olursa olsun evinde beslediğin asalak adam aynı yetersizlikle sınıyor seni. Bu kitap gündelik acıların dile gelişi adeta. Annesi Domenica'nın hayatındaki en zor sınav ve çocukluğundan bu yana en büyük hayranlığı da aynı zamanda. Hem onun o olmasını sağlayan şeyken aynı zamanda en büyük engel de yolundaki. Yine de o kadar kızamadım annesine, okurken onu da anlamaktan kendimi alıkoyamadım. Ben bu kadar düşündüysem kendi kızı asla bırakıp kendi yoluna gidemezdi bunu da çok iyi anlıyorum. İşte sevgili yazarımızın kendi hikayesini objektif bir şekilde anlattığı için annesine olan sevgisini paylaşmamızın sonucu bu da bence. Büyük saygı duydum asla pes etmemesine ve bence olması gereken de elbette buydu.
Reklam
Deha ile delilik arasında gidip gelen, sık sık karakteri ve kendimi sorgulamama yol açan bir eserdi Azil. Başlarda anlamakta zorlandım, anlatı o kadar git gelli bir yapıdaydı ki karmaşık olduğunu ve sevmeyeceğimi de düşündüm. Fakat Azil'in temposuna alıştıktan ve Günday'ın uçsuz bucaksız hayal gücünü kabullendikten sonra su gibi akıp gitti. Aslında gerçekliğe o kadar sıkı sıkıya tutunmuştum ki bilim kurgu ve fantastikten ne kadar uzaklaştığımı anlamama yol açtı bu kitap. Hayatı bu kadar ciddiye almamayı ve küçük şeylerin büyük dünyalarına dalmayı tekrar hatırlayınca sanki beni çocukluğuma götürdü hikaye. Çocukken böyle kitaplar okuduğumda çok heyecanlanırdım. Azil'in içinde barındırdığı birçok karakter esasında tek bir kişiydi. Onun medcezirlerine tanık oldukça farklı bir gerçekliğe uyanıyor ve o hayatı deneyimlemeye başlıyor insan. En sonunda çakışan hayatların bedelini de yine en masum olan ödedi bence. Kitabın anlatım tarzı pek kolay ve alışıldık değil, hikaye de doğrudan anlatılmıyor zihinden zihine zıplıyor adeta. Ben bu eseri sesli kitap olarak dinledim ve Murat Eken'in seslendirmesi belki de hayatım boyunca unutamayacağım bir deneyim yaşattı bana. Asil'in cümlelerindeki vurguları, tonlaması ve çarpıcı konuşması ilk duyduğum anda karnıma bir yumruk savurdu sanki. Bu işin bu kadar iyi yapıldığına şahit olma ne büyük şans! Umarım dinlersiniz ve gerçekten hak ettiği değeri görür. Övgülere fazlasıyla layık bir şaheser çıkmış ortaya Günday&Eken ortaklığında!!!
Bazen bazı hisleri ne düşünce haline getirebilirsiniz ne de cümlelere dökebilirsiniz ya, işte o duyguyu yaşatan bir kitap okuyorum. Anladığımı anlatabilirim belki ama hissettirdiğini asla. 
Azil
Azil“Bu benim için bir keşifti: İnsanlar ebeveynlerine sadece gözlerinin şekli ya da saçlarının rengiyle değil, dünyada nasıl yer kapladıklarıyla da benziyorlardı.”
Reklam