önümüzde birbirlerine giren, karışan sorunların hepsiyle bir bütün olan, o karışıklıklar içinde yalın kalmasını bilen hayat var; biz onun bir parçasını alıp o parçayı çözümlemeye, o parça üzerine bir takım sözler söylemeye kalkıyoruz. Sonradan söylediklerimizin, yazdıklarımızın eksik kalmamasını, sahte olmamasını, derinlere gidebilmesini istiyoruz Düşüncelerimiz, duygularımız bütünden doğuyor, biz onları bir parçaya yüklüyoruz.. Bu yoldan gidince doğruya varılır mı? Söylediklerimiz, yazdıklarımız, hayatın bir takım konuları bölünmüş olduğu sanısını sürdürüp yalanı perkitmekten başka neye yarar?
Sayfa 19 - yky
biliyorum bunları, biliyorum ama kişi kendi kendine kolay kolay sözünü geçirebiliyor mu?
Sayfa 18
madem ki insan, toplum kurucudur, madem ki toplum dışında kalınca kişiliğini geliştiremez, salt kendine vergi sandığı zenginlikleri dahi yitirir, öyleyse gördüğü her işte, kendisi bilsin bilmesin, toplumu gözetir; nasıl toplum kişiye işliyorsa kişi de topluma işlemek ister.
Sayfa 16
Bilsinler ki doğruyu içimizde duymamız yetmez, onu bozmadan belirtecek kalıbı bulmak gerekir.
Sayfa 13 - yky