Şeriat Allah celle celâluhûnun dosdoğru yoludur. Hatta tarikat ve hakikat şeriatın zâhiri üzerine kurulduğu için şeriatın temeli olmuşlardır. Şayet maksat şeriatı yaşamak olmasaydı, Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi vesellem, “Hûd sûresi beni ihtiyarlattı” (Tirmizî, Tefsîr, 56) demezdi. Allah Teâlâ da, “Muhakkak ki sen sırat-ı müstakîm üzeresin” (Yâsîn 4) diye Resûlü’nü övmezdi. Yine Peygamberimiz sallallahu aleyhi vesellem âhirete intikalinden önce muhacir ve ensara, “Tebliğ ettim mi?” (Buhârî, Hac, 132) diye sormazdı.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Puan vermedi·263 syf.·
2023 15. kitabı
19. yüzyılın Nakşibendî mürşidlerinden Seyyid Sıbgatullah Arvâsî (Gavs-ı Hizânî) kuddise sırruhûnun hayatından, nasihatlerinden ve sohbetlerinden önemli bilgiler aktaran “Minah” adlı eserde Mevlâna Hâlid-i Şirvânî Ölekî kuddise sırruhû şöyle nakleder:
Gavs-ı Hizânî kuddise sırruhû bir sohbetinde, “Birine mensup olmaktan maksat, ona manen intisap edip yolunda gitmektir. Yoksa sadece şeklî olarak intisap etmek gerçek intisap olmaz” buyurdular.
Yine bir sohbetlerinde şöyle buyurmuşlardı:
Mürid şeyhinin kendisine sözlü tebliğlerini beklemeden işaretlerini gözetlemeli ve bunlardan pay çıkarıp gereğince amel etmelidir. Çünkü sözlü emirler bir yarayı dağlamak gibi tedavinin son merhalesi ve aynı zamanda mürşidin müridine olan ikazının bir alametidir.
Bâyezid-i Bistamî kuddise sırruhû ölçüyü şöyle verir:
Bir insan suyun üzerine seccade serse, gökyüzünde bağdaş kurup otursa, şeriatın emir ve yasakları karşısındaki halini görmedikçe aldanmayın!
Muhammed Nesevî rahmetullahi aleyh der ki:
Bir kimse keramet gösterme peşinde ise, o bir iddiacıdır. Ama kendi tercihi ve arzusu dışında, birçok kerametleri görülen kimse gerçekten bir velîdir.
Şu halde maksat keramet göstermek değil, Allah Teâlâ’nın rızası doğrultusunda yaşamaktır. Amelleri kabule değer kılan ihlâs da budur.