k
@merils
İçinde beş farklı hikaye bulunan Ay Işığı Sokağı kitabını ilk okumaya başladığımda bana Zweig'ın öykülerini her okuduğumda hissettiğim karakterlerin içine fazla karışmış olma hissini hissettirdi. Hikayeler yine yüreğe dokundu, bir yerleri burktu, acımasızlıklar yaptı.
Bu öykü kitabını benim için ilginç kılan yanı ise kitabı tamamıyla bitirdiğimde farkına vardığım bir ayrıntı oldu. Ve aslında ilk başlarda en'lerime koyacağımı düşünmediğim bu öykü kitabı Zweig en'leri listemde ikinci sıraya yükseldi.
Öykülerin içinde en beğendiğimse Leman Gölü Kıyısında Olay oldu. Karakterin yaşadığı çaresizlik göz yaşartacak türdendi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Onun güldüğünü de gören olmamıştı; bu konuda da hayvanlara benzerdi, çünkü konuşma yeteneğini kaybetmekten daha korkunç bir şey vardı belki, duygunun mutlu ve özgür bir biçimde dışa vurumu olan gülmek, Tanrı'nın bilinçsiz canlılarından esirgenmişti."
8/10
10 günde okudu
·2018 27. kitabı
"Keşke atlarımız olsaydı" dedi Maria. "Öyle mutluyum ki, altımda iyi bir at olsun isterdim, senin yanında, birlikte hızla at sürmek isterdim. Giderek hızlanırdık, dörtnala kalkardı atlarımız ama mutluluğumuzu geçemezdik yine de."
Dalgın bir sesle, "Mutluluğunu bir uçağa bindiririm" dedi Robert Jordan.
"Tıpkı güneşte parlayan küçük avcı uçakları gibi gökyüzünde dolanır dururduk o zaman," dedi kız. "Takla attırıp pike yaptırırdık uçağa. Qué bueno!" diye güldü. "Bunun bile farkına varmazdı mutluluğum."
Robert Jordan kızın dediklerini yarım yamalak duyarak, "Mutluluğunun sağlam bir midesi varmış," dedi.
