Ethem ;
Abim hep hızlı yürürdü , ben daha yavaştım ona göre. Okula giderken okuldan eve dönerken hep ona yetişmeye çalışırdık.
Ortanca çocuklar genellikle okumazmış. Bunu nerden duydum ? Tabii ki Emin Öğretmen’den.
Bunca yıllık öğretmenlik hayatım bana gösterdi ki diye başlayan cümleler
Emin;
Aman yaramazlık yapmasınlar da anam ağlamasın. Okuldan dönerken geç kalmayalım diye hızlı hızlı yürürdüm , geç kalmayalım da kızmasın annem. Bu ikisi çok yavaş yürürdü, bana yetişmek için nefes nefese kalırlardı , yazık. Benimki de işte hep annem bunlara kızmaya bahane bulmasın diyeydi. Şimdi düşünüyorum da hep abiymişim hiç çocuk olmamışım ki.
Bakışlarıyla döverdi bizi , Ethem’i arada sırada eliyle ayağıyla döverdi ama. O hepimizden daha mı yaramazdı , neydi ? Ben o rahatlasın diye hep ona “ Ortanca çocuklar hep öyle olur oğlum , takılma sen” der dururdum.