Kendilerini Tanrı'nın kudretiyle ozdeslestirip tanrısal olduklarına inanıyorlar. Deliklerinin özünde bu yatıyor. Bir arketipin etkisi altındalar; egoları psikotik olarak o kadar kabarmış ki, tanrısallıklarının başladığı yerle, sonlandigi yeri birbiriyle ayırt edemiyorlar. Bu aşırı gurur ya da kibir değil, egonun nihai sınırına ulaşmasi -tapanla tapılanın birbirine karışması. İnsan Tanrı'yı yemedi; Tanrı insanı yedi.