Merve Aydın
@mervaydin
İçim de bir, dışım da bir, sen de ben, ben de sen, her melodi bir aslında görmek istersen...
Onedio’da Yazio / Editör
Uyuyunca Geçmeyen Şeyler Var, duyguların romanı değil, kalbin iç dökümü. Bir olay örgüsü bekleyen, karakter gelişimi arayan okuru en başta eli boş bırakıyor gibi yapıyor ama aslında tam tersine, seni hiç hazırlıklı olmadığın bir yerden yakalıyor. Çünkü bu kitap bir hikâye anlatmıyor; senin zaten yaşadığın ama hâlâ adını koyamadığın şeyleri, senin yerine söylüyor.
Her yazı bir geceye sıkışmış gibi. Sanki sabaha çıkmadan önce zihninden geçen, ama kimseye anlatamadığın cümlelerin sayfalara dökülmüş hâli. Bazen bir iç konuşma, bazen bir mektup, bazen sadece yazılmak zorunda kalınmış bir yara. Hepsi tanıdık, hiçbiri sıradan değil.
Karakter yok ama insanlar var. İsimsiz ama çok gerçek. Yazar “sen” diyor, ama o sesin kime gittiğini sen çok iyi biliyorsun. Bazı metinlerde çocukluğuna dönüyorsun, bazı cümlelerde kaybettiğin birini yeniden anıyorsun. Özellikle anneye yazılan bölümler göğüs kafesini daraltıyor. Çünkü orada yazan her şey, herkesin içini sızlatabilecek kadar evrensel ama bir o kadar da kişisel.
Bu kitap okunmak için değil, hissedilmek için yazılmış. Her sayfa biraz daha içine çökerken, o duygunun tam tarifini buluyorsun: Geçmeyen şeyler, gerçekten de en çok sustuğun şeylerdir. Uyuyarak atlatamadığın her şey bu kitabın içinde bir yerden sana göz kırpıyor.
Ve işin en garibi ne biliyor musun? Bitirdiğinde kendini toparlamış hissetmiyorsun. Aksine, dağılmış ama nihayet dürüst kalmış oluyorsun. Bu kitap insanı onarmıyor, sadece yalan söylemeden eşlik ediyor. Zaten bazı kitaplar iyi gelmez. Sadece “ben de böyle hissettim” dedirtir. Ve bu kitap, tam da o.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hem sevdiğim hiçbir şeyi o beni bırakana kadar bırakamıyorum. Huyum değil, hayli sünmüş olan tişörtümü de terk etmiyorum, ama bu davranışım insan ilişkilerinde yanlış sonuçlar doğuruyor ve ben mütemadiyen kaybediyorum.
yüzünden yüzüme vuran ağrı
bir çift ateş kehribarı
bir çift yaralı kaplan
kalbinin o eski sarayında
pencere miydim gün batımına açılan
göğsünde büyüyen ben
bir küskün yanardağ
bir gül toprağına düşman
sisli, puslu, kavisli yoldu
dudağından boynuma uzanan
Zihnini anksiyetenin buz bakterileri sarmış, bir korku çölüne dönüştürmüştü. Kanı sanki seyrelmişti de damında çok hızlı akıyordu. Bazen kalbi tekliyormuş gibi hissediyordu. Uyanık geçirdiği bu dehşet dolu gecelerin sayısı arttıkça gündüzler bir sis perdesine gömülüyordu. Gerçeklik duygusunu muhafaza etmek âdeta olanaksız hale gelmişti.
Sayfa 30
Size göre anlamsız olan bir şey benim ince çizgim olabilir. Buna ben karar veririm siz değil.