Merve Akbulut
@merve_eftelya
Sen bize güzel bir masal anlatırsan, dedim ona, ben de senin sayende dünyaya belki yeni bir şeyler söylerim.
221 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Gerçek hikayeden esinlenerek can bulan 'Uçurtmayı Vurmasınlar' ile ilk olarak beyaz perdede tanıştım. Barış, gözlerini parmaklıklar ardında açan, her şeye rağmen masum kalabilen küçük bir çocuk.. Her çocuk gibi.. Beni duygulandıran hisli bir filmdi. Aklındaki her soruya cevap arayan o çocuğun 'İnci, İnci!' diye bağırışları kulaklarımda hala. Daha sonra kitaptan uyarlandığını, Barış'ın kitap sayfalarındaki kısık sesini arttırmak için sinemaya yansıtıldığını öğrendiğim bu kitabı okurken bile etkilendim. Basit bir dil, tıpkı bir çocuk saflığı gibi ama bir o kadar da tebessüm ettiren türden.. Gökyüzüne ve gönül bağı kurduğu her şeye özlem duyan bir çocuğun mektupları bunlar.. "Ak kâğıt üzerindeki kara yazılar herkese kendi düşlerini üretmenin ipucunu verdiklerinden midir nedir, resimlenmiş düşlerden daha renkli olabiliyor."
Reklam
Gonçarov'un Oblomov romanıyla günümüze kazandırdığı 'Oblomovluk' kavramı, bilinenin aksine tembellik değildir. Oblomovluk, benim tanımımla, kişinin tükenmişlik sendromu gibi bir psikolojik bunalımla ve hayattan haz alamaması, hayatın beyhude olduğu düşüncesiyle can bulan bir kavram. Arkadaşların dışarı mı çağırdı Oblomovsun, yapılacak peşi sıra gelen bir sürü iş mi var Oblomovsun. Ama bu tembellik değil, birnevi aydın bir düşünce. Hayattan zevk alamamak da ayrı bir meziyet ne de olsa.
Kısacası her tembel Oblomov değildir, ama her Oblomov'un tembellik yapmaya hakkı vardır.
Romanın olay örgüsünden detaya girmeden bahsedecek olursam şöyle diyebilirim; Tek düze yaşamdan son derece memnun olan ve hayatında değişiklik istemeyen Oblomov, hayatında kısa bir anda olsa güzel günler yaşar ve tek düzelikten kurtulur. Fakat bildiğiniz gibi, insan nasılsa hayat da onu oraya sürükler, sonumuz hep aynı.. Oblomovluk!
"Yaşama umutsuzluğu yoksa, yaşama aşkı da yoktur."
Bu cümle biraz da olsa anlatıyor aslında 'tersi ve yüzü' nü. Sisifos söyleni ve Yabancı 'dan sonra okuduğum üçüncü kitabıydı Camus' un. Denemelerden oluşan, olay örgüsünden çok anlatı içeren bir kitap. Henüz yirmi iki yaşındayken yazdığı bu kitap çoğu yazar için onun en samimi ve net bir şekilde yazdığı kitap. Gerçektende öyle. Daha önce bir yazarın bu kadar net ifadeler kullandığını görmemiştim desem yalan olur ama Sartre ve Pessoa hayranı olarak Camus'u okumadan geçemezdim.
Şunu belirtmek isterim ki bu kitap öyle bir solukta okuyup bitirebileceğiniz bir kitap değil. Ben biraz merakımdan dolayı hızlı okumuş olsam da daha bir anlayarak okumak isterdim. Bunu tekrar deneyeceğim. Camus da bu kitabını bir gün tekrardan yazmak istese de ömrü yetmemişti. Umarım bende aynı kaderi paylaşmam.
Öncelikle şunu belirtmek isterim ki, hepimizin bildiği gibi polisiye romanları titizlikle işlenmesi ve zekayla harmanlanması gereken bir ürün gibidir. Yazarın hikayede adeta kahramandan bile zeki ve çevik bir dedektif gibi rol alması beklenir. Sherlock Holmes serisinden en çok etkilendiğim kitap olan Korku Vadisi'nin yazarın bu yeteneğinden dolayı dünya klasiklerinde yer bulmasına hak veriyorum.
Kitap sizi gerçekten şaşırtacak iki kısıma ayrılmış gibi ve her iki kısımın sonunda ister istemez şaşkın bir şekilde yazara hayran kalmış buluyorsunuz kendinizi. İkinci kısım olarak gördüğüm olay örgüsüne girdiği zaman kafanızda bir taslak oluşturup ilk olayları sonuca bağlıyorsunuz. Fakat o kadar şaşırtıcı bir şekilde bitiyor ki sizin kafanızdaki o çözümlemenin yakınından bile geçmiyor. Herkesten şüphe etmek için haklı nedenleriniz olsa bile..
Eğer sherlock holmes'u ilk kez okuyacaksanız bu kitaptan başlamanızı tavsiye ederim. Eğer zaten daha önce başka kitaplarını okuduysanız bu kitabı okuduğunuzda geç kalmış olduğunuzu farkedeceksiniz. Çünkü söyleyeceğini ilk şeyin 'keşke daha önce okusaydım' olacağına eminim. İyi okumalar.. :)
