Merve
@merve_tndrc
94 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
“Soygun” İskender Pala'nın dili hem zengin hem de her seviyeden okuyucunun rahatlıkla anlayabileceği bir akıcılıktadır. Osmanlıca kelimeleri ve dönemsel tabirleri kurgunun içine öyle güzel yediriyor ki. Osmanlı İmparatorluğu'nun en çalkantılı dönemlerinden birinde geçer. Sultan II. Mahmud tahttadır ve Osmanlı tarihinin dönüm noktalarından biri olan Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılması (Vaka-i Hayriye) henüz yeni gerçekleşmiştir. İstanbul, bir yanda yenileşme sancıları diğer yanda ise isyanların, karmaşanın ve saray içi güç mücadelelerinin gölgesinde karanlık ve puslu günler yaşamaktadır. Bu büyük siyasi karmaşanın ortasında, Topkapı Sarayı'nın en mahrem ve en sıkı korunan yerinden imparatorluğun en değerli hazinesi olan Kaşıkçı Elması'nı çalmak üzere gizli bir plan yapılır. Kimsenin tahmin etmediği, her ne kadar kusursuz bir plan olarak da tasarlanmış gibi olsa da kimsenin beklemediği bir son bekliyor hırsızları ve biz okuyucuları…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Mıgırdiç Margosyan’ın "Söyle Margos Nerelisen?" adlı öykü kitabı, Anadolu’nun derin, çok katmanlı ve ne yazık ki büyük ölçüde kaybolmuş kültürel yapısının en samimi aynalardan biridir. Kitap, yazarın doğup büyüdüğü Diyarbakır’ın Gavur Mahallesi’ndeki (Hançepek) çocukluk ve gençlik yıllarını merkeze alarak, bir dönemin toplumsal yaşayışını edebi birer belgeye dönüştürür.
Kitap boyunca Müslümanlar, Ermeniler, Süryaniler ve Keldaniler aynı sokakları, aynı yoksulluğu, aynı neşeyi ve benzer kederleri paylaşırlar. Yazar, bu çok kültürlülüğü ideolojik veya didaktik bir dille değil, gündelik hayatın en doğal akışı içinde anlatır.
Margosyan’ın anlatım tarzının en büyük gücü, trajik ve hüzünlü olayları bile anlatırken takındığı o hafif, ironik ve muzip tavırdır. Yaşanan göçler, kayıplar ve yoksulluk, okuyucunun gözüne sokularak ajite edilmez. Aksine, Diyarbakır ağzının o kendine has sıcaklığı, esprileri ve yerel deyişleri satır aralarına öyle güzel yedirilmiştir ki, okurken yüzünüzde buruk bir tebessüm belirir. Yazar, hüznün ağırlığını mizahın hafifliğiyle dengeler.
“Bu kitap, sadece bir sürgün hikayesi değil; aynı zamanda dönemin Türkiye’sine tutulmuş keskin, trajikomik ve bir o kadar da dürüst bir aynadır.
Kitabın en güçlü yanı bence yalınlığıydı karşısında oturup anılarını, yaşadıklarını bizzat kendisinden dinliyormuşum gibi olması hoşuma gitti.
Nesin, kendisini dev aynasında devrimci bir kahraman gibi göstermek yerine; korkuları, açlığı ve insani zaaflarıyla olduğu gibi anlatır. Bu dürüstlük, kitabı türdeşlerinden ayırır.
Benim okuduğum kitap 31.basım 198-207 sayfaları arasında bahsedilen Aziz Nesin’in de sürgüne gönderilmesine sebep olan broşürü dikkat ve özenle okuyup analizlemenizi tavsiye ederim.
Gerçekten sorguluyorum Aziz Nesin gibi ve daha nicesi haksız yere tek bir dev aynasından bakılarak sürgün edilmişler tabiri caizse hayatın sillesini yemişler.
Bu kadar haksızlığa rağmen bir insan nasıl hala bu kadar üretken ve umutlu kalabilir?”
Okuyup geçmiş ve günümüz coğrafyasına daha farklı ve üçüncü bir gözün anlatısıyla bakmanız dileğiyle…”
Jane Eyre, 1847’de yayımlanan ve yazarı Charlotte Brontë olan bir klasik romandır. Hem aşk hikâyesi hem de güçlü bir kadın karakterin kendini bulma yolculuğu olarak okunur. Güçlü bir karakter olan
Jane romanın merkezindedir. Yoksulluk, yalnızlık ve haksızlıklar yaşamasına rağmen onurundan ve prensiplerinden vazgeçmeyen bir kadın. Aşk var ama sıradan bir aşk değil Jane ile Edward Rochester arasındaki ilişki klasik romantik hikâyelerden farklıdır. Aşkın yanında ahlak, gurur ve özgürlük gibi konular da çok önemli yer tutar. Jane aşkı için kendinden vazgeçmez, saygısını kaybetmez. Romanın bir çoğunun geçtiği Thornfield malikanesinde karanlık ve gizemli olaylar vardır. Bu yönüyle kitapta hafif bir gotik ve gerilim havası da hissedilir. Sonu, işleyiş biçimiyle beni şaşırtan, kadını ezmeden anlatımıyla etkileyen mükemmel bir klasikti. Okumadan önce tereddüt ettiğim okumaya başladıktan sonra her fırsatta elimde olan bir kitaptı. Verdiği dersler, salt sevgi, ilahi mesajlardan etkilenmemek mümkün değildi, muhakkak bir şans vermenizi tavsiye ediyorum.”
“Genel hatlarıyla “Son Ada”ya benzeyen alegorik bir romandı. Livaneli’ni her zaman olduğu gibi betimlemeleri, kurgulamasıyla bunu da nasıl düşünebilmiş dedirten bir anlatımdı. Şehirden uzak, içinde bulunduğumuz telaştan habersiz, insanlığın bilmediği, huzurla yaşayan 40 ev ve mükemmel bir ada, eski bir devlet başkanın emekliliği sonucu oraya taşınıp süregelmiş düzen değişikliklerini anlatan ve anlatış şekliyle bir Livaneli klasiğiydi, gayet keyifliydi.”
