Merve Aydın
@merveaydnnq
"Her sayfada farklı bir çağa, farklı bir dünyaya yolculuk yapıyorum."
Şu anda okuduğu kitap
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde sadece kapağını kapatmazsınız; içindeki o dünyadan çıkmak vakit alır. Umberto Eco’nun Gülün Adı tam olarak böyle bir eser.
Başta ağır bir tarihi roman ya da sadece bir cinayet romanı gibi görünebilir ama sayfaları çevirdikçe kendinizi gizemli bir manastırın labirent kütüphanesinde, sırların peşinde koşarken buluyorsunuz. Kitabı okurken sadece 'Katil kim?' demiyorsunuz; bilginin gücünü, yasakların insanı nasıl bir karanlığa ittiğini ve en önemlisi 'gülmenin' neden bir tehlike olarak görüldüğünü sorguluyorsunuz. Evet, kabul ediyorum; yer yer yoğun ve sabır isteyen kısımları var. Ama o kütüphanenin koridorlarında kaybolmanın tadı başka hiçbir kitapta yok. Eğer kendinizi gerçek bir okuma serüvenine hazırlamak istiyorsanız, bu kitabı mutlaka listenize ekleyin. Şimdiden keyifli okumalar!
Reklam
Uğultulu Tepeler, okuyup bitirdiğim bir kitap olmaktan öte, zihnimde fırtınalar koparan bir deneyime dönüştü. Emily Brontë, alışılmışın dışındaki bu eseriyle beni sadece bir hikayenin içine çekmedi; beni insan ruhunun en karanlık, en ham ve en dizginlenemez köşeleriyle yüzleştirdi.
Beni bu kadar derinden etkileyen şey, kitabın "aşk" kavramını pembe bir masal gibi değil, yıkıcı bir doğa olayı gibi işlemesiydi. Heathcliff ve Catherine arasındaki bağ, medeni bir sevgi değil; mülkiyetin, sınıf farklarının ve hatta ölümün ötesine geçen bir ruh bütünleşmesi. "Ben Heathcliff'im" diyen bir tutkunun, nasıl hem bir mucizeye hem de nesiller boyu süren bir enkaza dönüşebileceğini görmek sarsıcıydı.
Kitaptaki o kasvetli malikane ve dinmeyen rüzgar, sanki karakterlerin içindeki nefretin ve çaresizliğin fiziksel bir yansıması gibiydi. Hiçbir karakterin tam anlamıyla "iyi" olmaması, her birinin kendi acısında boğulması bu romanı benim için unutulmaz kılıyor. İntikamın nasıl bir zehir olduğunu ve sevginin bazen nasıl bir hapishaneye dönüşebildiğini bu kadar çıplak bir dille anlatan başka bir eserle karşılaşmadım.
Sonuç olarak; Uğultulu Tepeler benim için bir kitaptan çok, rüzgarlı bir tepede tek başıma kalmışım gibi hissettiren, soğuk ama bir o kadar da yakıcı bir fırtınaydı. Bazı yaralar hiç kapanmaz ve bazı ruhlar asla huzur bulmaz; tıpkı bu kitabın bende bıraktığı o eşsiz iz gibi.
Puan vermedi·208 syf.··
Beğendi
·2026 5. kitabı
·29 saatte okudu
·Okunma: 06 Şubat 2026 20:04
Bazı kitaplar bittikten sonra kapağını kapatıp bir süre bahçenizdeki ağaçlara bakmak istersiniz. Gospodinov, ölümü ve babasını anlatırken aslında bize yaşamın ne kadar kıymetli ve kırılgan olduğunu hatırlatıyor. 'Ölüm bir bahçedir' der gibi... Kelimelerin bu kadar az ama bu kadar ağır olduğu nadir kitaplardan biri. Mutlaka okunmalı.
Bazı kitapları okumak için sadece okuma yazma bilmek yetmiyormuş, doğru yaşı ve doğru ruh halini beklemek gerekiyormuş. Yıllar önce elime aldığımda hiçbir şey ifade etmeyen Suç ve Ceza, bugün ruhumda depremler yarattı. Raskolnikov’un o dar odasında onunla birlikte terledim, vicdanıyla birlikte ezildim. Dostoyevski bir hikaye anlatmıyor, adeta insan ruhunun röntgenini çekiyor. Geç kalmış bir buluşma ama tam vaktinde gelen bir farkındalık. Etkisi uzun süre geçmeyecek bir kitap.
Beyaz Dişi okuduktan sonra beni en çok etkileyen, Beyaz Diş’in ruhundaki o "gri alan." Ne tam bir kurt ne de tam bir köpek; her iki dünyaya da ait ama ikisine de yabancı. Onun bu yalnızlığı ve çevresindeki dünyayı sadece "güç" üzerinden anlamlandırması, iletişimin sevgiyle değil de korkuyla kurulduğu bir dünyanın ne kadar karanlık olabileceğini gösteriyor. Özellikle Weedon Scott ile olan sahnelerinde hissettiğim o umut, kitabın en kıymetli parçası. İlk kez bir elin ona vurmak için değil, sevmek için uzandığında verdiği o şaşkınlık ve direnç, aslında hepimizin içindeki "güvenme ihtiyacını" temsil ediyor. Beyaz Diş bana, en sert kabukların bile sabırla ve doğru bir yaklaşımla kırılabileceğini, en vahşi öfkenin altında bile aslında sadece anlaşılmayı bekleyen bir can olduğunu hissettiriyor. Onun hikayesi benim için sadece bir kurt masalı değil; empati kurmanın, bir canlının sessiz çığlığını duymanın ne kadar hayati olduğunun bir kanıtı.
Reklam