mervegüler
@merveee_glr
163 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Shakespeare ve tiyatro birleşince ortaya çıkan bir eser...
Shakespeare ve tiyatro metinleri birleşince ortaya çıkabilecek bir eser olmuş...
Hırs, güç, intikam gibi duyguların ön planda olduğu ve bunların okura sunulma kurgusuydu...
Büyücülerin kehanetlerine inanan Macbeth'in ve karısı Lady Macbeth'in İskoçya kralı Duncan'ın elindeki krallığa göz dikmeleri ve bunun için her şeyi yapmalarını konu alıyor...
Büyücülerin kehanetlerinin öyle ya da böyle gerçekleşmesi ve eserin bu yönde evrilmesi güzel ve akıcıydı...
Klasik tiyatro eseri olarak da diyalogların orijinalliği ve ayrıca tepliklerle birlikte konunun sürükleyiciliği de çok güzeldi...
Reklam
Bazı hikâyelerin sonu bilinir...
Kitabın karakterleri olan Füsun ve Kemal'in aşk veya takıntı-saplantı diyebileceğim ve yıllar süren yaşantılarını anlattığı bu kitapta, bu duyguların çok yakından tanık oluyoruz: o kişi yanımızda olmadığında düştüğümüz ıstırap, kendimizi yakın çevremizden soyutlamak, onu görebilme umuduyla o sokaklardan geçmek, onun hayalini görmek, bize teselli verecek ve onu hatırlatacak eşyaları...
Bütün bunları okurken hiçbir yapaylık, sahtelik veya abartı bulmadım. Hatta kitabın ortalarında bu kadar uzun anlatılmasını da sıkıcı olmasından ziyade o hissi okura verebilmek için yerinde buldum...
Kitabın başında: "Hayatımın en mutlu ânıymış, bilmiyordum." demesi eserin sonunda gelecek bir umuda ve kitabın sonunda ise: "Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım." deyip kitabı kendi cümlesi ile sonlandırması şu anın pek umutlu-mutlu bir yaşam olmadığı ama geçmişe baktığında bunu diyebilmesinin umudu bizlere verilmek istenmiş...
Kemal'in Füsun'layken ve o yokken davranış tutumları birine duyulan aşk ve takıntılık arasındaki çizgiyi, Füsun'un Kemal varken ki tutumlarının bir nevi tutarsızlığı ve davranışlarındaki hak verdiğimiz ama bir yandan da anlamlandıramadığımız hikâyenin temelinde güzel işlenmiş, okurken gerçek bir hikâye olsaydı diye düşündürtüyor...
Bazı hikâyelerin sonu bilinir, bu eserin de sonu tahmin edilir ve olağandı... Füsun'un "ayçiçeklerle kaplı bir tarla görüyordum" demesi ve romanın başında bir kadının trafik kazası geçirmesi, o muhtemel sonun görülmesi aynı zamanda da Füsun'un yıllar sonraki kendini görmesi eserin en beğendiğim yanlarından biriydi... Füsun'un kırmızı elbisesi ve küpesi, otelin önündeki bank, 56 Chevrolet, ayçiçek tarlasının manzarası...
Müze ise... Sanki gerçek bir hayatmış gibi hissettiren kitabın bir tamamlayıcısı olarak sunulmuş...
Tiyatro ve oyun üzerine ölüm ve kalım meselesi...
Hem tiyatro eseri okudum hem de tiyatroyla yaşayan bir karakterle birlikte tiyatroyu yaşadım. Başkarakterin duygu durumları beni etkiledi aslında. Emekli bir tarih öğretmeni, bir şeyler başarmak istiyor ve bunu da sonuç olarak bakıldığında tiyatro oyunu yazarak başarmak istiyor. Ama bu sürecin aktarılması, diyaloglar, oyun içinde yer yer tiyatro oyunlarıyla iç içe yaşanılması ise apayrı bir büyü oluşturuyor...
Tiyatroda oyunlarıyla, sahnede kendine bir yer bulmak isteyen karakter ve onun etrafındaki karakterler arasındaki, mesela karısı Cemile'nin realist gerçekçi bir tutumla tiyatro oyunu hakkındaki fikirleriyle ters düşmesi, tiyatro oyuncusu olan Emel'in onun düşüncesine yakın olması ama bir bakımdan da uzak olması, tiyatroyla bağı olan Saffet ve Servet'in onu oyun yazarlığına çekmesi gibi ilişkilerle durumlar ve olayların gerçekleşmesi de kitabı oluşturuyor...
Hayat ve ölüme değinildiği yerlerde karakterin düşünceleri (90-91. s.), yazarın üzerinde durmak istediği yer ile yarattığı o karakterin kitabın sonuna doğru geleceği muhtemel düşüncesiyle örtüşüyordu...
Karakterin kendine bir yer bulmak istemesi ve bunu o çok istediği tiyatro oyununun sahnesinde gerçekleştirmek istemesi gözümde canlanması, beni çok düşündürdü...
Eserde beni etkileyen, düşündüren ve altını çizerek hak verdiğim çok alıntılar, cümleler vardı...
Kitabın sonunu yazıldığı gibi beklemiyordum ama bence karakterin hakkı verilmiş türden bir son oldu...
Tiyatro ve oyun üzerine ölüm ve kalım meselesi...
Hikâyelerde belli bir olumsuz düzenin görülmesi, anlaşılması...
Eserde, on yedi hikâye yer alıyor. Genel olarak Sabahattin Ali'nin anlayışı ve mantığı görülüyor, beni etkileyen, şaşırtıcı konularda yazılmış.
Hikâyelerde belli bir düzenin görülmesi, anlaşılması gereken olumsuz yanlarının üzerinde durulmuş, bunlarla ilgili bakış açısını okuyucuya yansıtan ve fark ettiren bir kitap...
Her hikâyesi aynı ama hepsinde farklı hissettiren de bir kitap...
Mutlaka okunması ve düşünülmesi gereken eserlerden...
Sadece gülmece değil, düşündüren, sorgulatan hikâyeler...
Gülmece hikâyelerden oluşan üç ayrı kitabın birleştirilmesiyle oluşan eser. Ayrıca sadece gülmece değil, düşündüren, sorgulatan, bir şeylerin farkına varılmasını içeren ve bu bilinçle yazılan çok önemli hikâyelerde oluşuyor...
Her hikâyesi okurken ayrı ayrı keyif aldım ve hikâyelerin temelini oluşturan olaya, karakterlerin gerçekçiliğine, cümlelerin yapısına hayran kaldım...
Ayrıca kitap bölümlerin sonunda o dönemdeki eleştiri yazılarının da yer almasını beğendim...
Reklam