Merve
@mervepk
Reklam
Bir çocuk kendisini bir şeylere ne kadar yeterli olduğu konusunda ispata zorlandığında sonuç genelde facia olur. Çocuğun sevgiye, kabule ve anlayışa ihtiyacı vardır. Reddedilme, şüphe ve hiç bitmeyen sınavlarla yüz yüze kalırsa perişan olur.
Çünkü dış dünya üzerinde çoğu kez, çok az kontrolümüz vardır ve ancak iç kaynaklarımızdan faydalanırsak, güvenliğimizi yanımızda taşıyabiliriz.
Bence psikoterapinin terapötik değeri, çocuğun kendisini yeterli ve sorumlu bir kişi olarak hissettiği bir ilişki içinde, ona iki temel gerçeğin öğretilebilmesinde saklıdır. Bu iki temel gerçek; başkalarının bir insanın iç dünyasını insanın kendisi kadar bilemeyeceği ve sorumluluk duygusuyla birlikte yaşanan özgürlüğün ancak insanın kendi içinde büyüyüp gelişeceğidir. Çocuk başka kişilere, onların haklarına ve farklılıklara saygı duymayı öğrenmeden önce, ilk olarak özsaygıyı ve kendisini anladıkça gelişen haysiyet duygusunu öğrenmelidir.
Bir çocuk oyun oynarken kendisini doğal olarak ifade edebilmişse, neden onu basmakalıp tepkiler vermeye zorlayacak sorular soralım? Başkaları tarafından çoktan cevaplanmış sorular bir çocuğun sadece kafasını karıştırır.
Reklam