ulaş
@merveulas
61 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
gözlerin elindeki güle merkûz idi.
parmakların aheste aheste yaprakları koparıp rüzgâra bahşediyordu
seni seyrettikçe kalbimde hüzünler hissediyordum
şu anda hayalhanenin acı acı fikirlerle meşgul olduğundan emin idim
yapraklar bitinceye kadar hiç tavrını, vaz'iyyetini değiştirmeyerek hazin hazîn sükut ediyordun
lâkin sarı yaprak metanetini mahvetti; birdenbire bir tuğyan-ı sirişk hâsıl oldu
ağladın; şimdi topraklara mevzu olan başını sîneme dayadın; hüngür hüngür ağladın
ben de ağlıyordum
senin ağlayışına ağlıyordum
senin gözlerin sükût etti, lakin benimkiler devam ediyor
o zamandan beri sarı gülleri görmesini arzu etmem
çünkü en kıymetlisini mezara gömdüm
bence en gerçek ikbal, ruhun göründüğü iki güzel göz; en büyük servet, kalbin hissini gösteren gül renginde dudaklardan akseden tebessümdür.güzellikten büyük asalet, temiz bir kalpten büyük servet mi olur?
yıldızların karanlık içinde parladığı gibi fakir ve sefalet içinde de saflık ve yücelikle parlayan ruhlar yok mudur?bir kalp, sevmek için mutlaka servete, asalete mi muhtaçtır?