"Şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum!" dedi. "Bu eksik sana değil, bana ait... Bende inanmak noksanmış... Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanamadığım için, sana aşık olmadığımı zannediyormuşum... Bunu simdi anlıyorum. Demek ki, insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar... Ama şimdi inanıyorum... Sen beni inandırdın... Seni seviyorum... Deli gibi değil gayet aklı başında olarak seviyorum..."
Tam anlamıyla nefis bir kitap.. Raif efendinin kitabın başlarındaki ruh halini kitabın son birkaç sayfasında anlayabildiğimiz için kitap en az 2 kere okunmalı bence.
SPOILER------------------------------
Ah Maria aslında her diyaloğunda o kırık kalbin o kadar feryat ediyordu ki, Raif'in sana olan sevgisinin bencilliği bunu görmesini engelledi. Kitabın sonunda sonsuza kadar kavuştuklarını düşünerek kendimi telkin ettim.
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene ayni şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim de bir ruhum bulunduğunu öğrettin.